تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ الإمامية وأسلافهم من الشيعة ( پيدايش و گسترش تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 38

مساهمون:

ص٣٨

مقدمه مؤلف [ درباره كتاب و شيعه و برخى ويژگىهاى اين گروه ]

كتابى را كه به خوانندگان ارجمند تقديم مىنمايم ، شامل تاريخ طايفه‌اى از شيعيان مىگردد كه پيشوايان نخستين تشيع بودند و بذر شيعه را در زمان رسول اكرم كاشتند ، چنان‌كه از مشهورترين بنيانگذاران افكار شيعه نيز بودند . اين عده همواره ستون فقرات شيعه محسوب مىشوند . اينان كسانى بودند كه به نص پيامبر و تعيين آن حضرت تمسك مىكردند و مىگفتند به موجب وصيت پيامبر ، پس از آن حضرت خلافت و امامت از آن على ( ع ) است . اين عده همواره بر همين روش باقى بودند و به وصيت حضرت رسول ( ص ) تمسك مىكردند ، تا آن‌كه در ميان آن‌ها تفرقه به وجود آمد و راه‌هاى آن‌ها از هم جدا شد و پيوندشان از هم گسست و به مرور زمان مجموعه‌اى از فرقه‌هاى غير اسلامى از آنان منشعب گرديد كه اين فرقه‌ها به نام غلات ( غلوكنندگان نسبت به على ( ع ) و برخى ائمه ( ع ) ) شناخته شدند و از جملهء آن‌ها مىتوان كيسانيه ، هاشميه ، مغيريه و . . . را نام برد و پس از آن نيز فرقه‌هاى شيعه ديگرى مانند زيديه و اسماعيليه و شاخه‌هاى اين دو از آن‌ها جدا گشتند . شيعيان همچنان به وجود خويش ادامه دادند و به عنوان كسانى شناخته شدند كه به واسطه نص و تعيين ، قائل به امامت سلسله‌اى از ائمه بودند كه بعدها به نام ائمه اثنىعشريه ( دوازده‌گانه ) و امامان معصوم نام برده مىشد و اولشان على بن ابى طالب ( ع ) و آخرشان امام غايب ( ع ) مىباشد . شيعيانى كه قائل به نص بودند و در اين كتاب به نام پيشينيان و نياكان اماميه نام برده شده‌اند ، گروهى مىباشند كه در قرن دوم هجرى به نام‌هاى متعددى خوانده مىشدند ،