از جمله ترابيه كه منسوب به ابو تراب كنيهء على بن ابى طالب ( ع ) است و نيز جعفريه و گاهى هم به نام رافضه خوانده شدهاند .
فرقهء مذكور پس از غيبت امام زمان ( ع ) - كمى پس از نيمهء قرن سوم هجرى - به نام اماميه يا اثنىعشريه ناميده شد .
بنابراين ، اماميه شيعيانى بودند كه قائل به نص و تعيين پيغمبر ( ص ) بودند و معتقد به دوازده امامى بودند كه نه نفر آنها از فرزندان امام حسين ( ع ) مىباشند و نخستين امامشان على بن ابى طالب ( ع ) و آخرينشان امام غايب ( حضرت حجت « ع » ) مىباشد .
اين كتاب شامل چهار فصل است : در فصل اول تشيع و شيعه قبل از ظهور فرقهء اماميه مورد بحث قرار گرفته ، فصل دوم شامل ظهور فرقهء اماميه و تثبيت آن پس از غيبت حضرت مهدى ( ع ) است . فصل سوم در مورد غلو و غلات و موضع شيعهء اماميه نسبت به آنهاست ، فصل چهارم شامل عقايد اساسى شيعهء اماميه مىباشد .
منابع و مراجعى كه در گردآورى اين كتاب از آنها استفاده كردهام ، گوناگون است ، ولى بهطور كلى مىشود آنها را به سه دسته تقسيم كرد : الف - كتابهاى فرق ، ب - كتابهاى حديث ، ج - كتابهاى تاريخ .
در بين آنها كتابهاى فرق داراى بيشترين فايده و بزرگترين اهميت است و اين به چند دليل است :
1 - كتابهاى فرق به موضوع اين كتاب اختصاص دارند .
2 - معلوماتى كه از آنها به دست آمده بيشتر حاكى از حقايق و واقعيتها آنگونه كه اتفاق افتاده مىباشند و اين بهتر است از كتابهاى حديث كه غالبا از آنچه بايد باشد ، حكايت مىكنند كه در اين كتاب در جاى مناسب به برخى مطالب كه بيانگر اين امرند ، اشاره نمودهام .
بنابراين روشن است كه تاريخى بودن بسيارى از مطالب كه كتابهاى حديث آن را دربر دارد ، محل اشكال است و لازم است مورخ هنگام استفاده از اين كتابها به اين مطالب توجه داشته باشد و به هنگام ضرورت به آن اشاره نمايد ، به حكم طبيعت اين كتاب ، نقش كتابهاى تاريخ در آنيك نقش ثانوى است و با وجود اين ، آنچه از اين
تاريخ الإمامية وأسلافهم من الشيعة ( پيدايش و گسترش تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 39
مساهمون: عبد الله فياض
ص٣٩