پس از بيان مطالب فوق مىگوييم : اعتقاد به عصمت در نزد اماميه اهميت زيادى دارد و اين به دو جهت است :
1 - اماميه با اعتقاد به عصمت ائمه ، قداست و پاكى از گناه را منحصر به امامان دوازدهگانه و نه ساير خاندان پيامبر مىدانند و با اين اعتقاد امامت را منحصر به دوازده امام معصوم كرده و غير آنها از فرزندان على ( ع ) و فرزندان هاشم را شايسته اين مقام نمىدانند .
2 - اعتقاد به عصمت موجب مىشود كه شيعه تمام احاديثى را كه از ائمه صادر شده ، صحيح بداند و بر خلاف اهلسنت رسيدن سند حديث را به پيامبر ، شرط نداند ، چنانكه امام باقر ( ع ) فرموده است : هرگاه حديثى گفتم و سند آن را نقل نكردم ، سند من در چنين حديثى آن است كه آن را از پدرم و او از جدم و او از پدرش كه او از جدش ( على ( ع ) ) و آن حضرت ، از پيامبر و پيامبر از جبرئيل و او از خداوند تبارك و تعالى نقل كرده است » « 1 » .
از بيان مطالب گذشته به دست مىآيد كه در نزد شيعه ، احاديث ائمه به منزلهء احاديث پيغمبر است ، زيرا امام معصوم بهجز از معصوم نقل نمىكند ، تا اينكه سند حديث به امام قبل از پيامبر مىرسد كه او مستقيما از قول پيامبر نقل مىكند . اين مطلب مؤيد گفتهء قبلى ماست كه گفتيم به ائمه وحى نمىشود و به اجماع امت اسلام از جمله شيعه وحى بعد از پيغمبر قطع شده است و ائمه ناقل آثار و گفتههاى پيغمبر مىباشند .
عقيدهء خاص اماميه در طريق نقل احاديث موجب شد كه همهء احاديث آنان منقول از امامان معصوم باشد . چنانكه كشى روايت كرده است كه ابو مريم انصارى گفت : امام باقر ( ع ) به من فرمود : « به سلمة بن كهيل و حكم بن عتيبه بگو در شرق و غرب عالم دانش صحيح را نمىيابيد ، جز آنكه از نزد اهلبيت بيرون رفته باشد » . كشى همچنين روايت كرده است : « ابو بصير گفت : از امام باقر ( ع ) پرسيدم : آيا ، شهادت ولد الزنا جايز است ؟ امام فرمود : نه . گفتم : حكم بن عتيبه گمان مىكند ، جايز است . امام فرمود :
هامش
( 1 ) - مفيد ، محمد بن نعمان ، ارشاد ، طهران 1377 ، ص 244 .