از نظر مربّع بودن شبيه كعبه نباشد . اين حجره بارها با حفظ شكل نخستين آن ، مورد تعمير و مرمّت قرار گرفت . در سال 548 قمرى ، جمال الدين اصفهانى وزير سلاطين زنگى ، اطراف حجره را با ارتفاع يك قامت ، بوسيلهء مرمر نماسازى و مرمّت كرد و تمامى ضلعهاى اطراف مقصوره را با ضريحى چوبى و مشبّك حفاظ و مزيّن نمود و اين نخستين ضريحى بود كه بنا نهاده شد .
در سالهاى 667 - 680 قمرى ركن الدين بيبرس - از مماليك مصر - اطراف جدار مرقد و حجره را با ضريحى چوبى ( دارابزين ) كه داراى سه در جنوبى ، شرقى و غربى بود محصور نمود . اين ضريح چوبى داراى سه متر ارتفاع بود كه به سقف مسجد نمىرسيد و پس از وى ركن الدين ، ملك زين الدين در سال 694 قمرى ضريح چوبى را تا سقف مسجد مرتفع ساخت .
در سال 678 ملك منصور قلاوون از مماليك مصر و يا به روايتى احمد بن برهان عبد القوى والى شهر قوص ، بالاى حجره گنبدى بنا نهاد .
در سالهاى 879 - 888 قمرى ، ملك اشرف قايتباى ، پس از تجديد بناى حجرهء شريفه ، گنبدى رفيع بر آن و گنبدى ديگر بر فراز حجرهء حضرت فاطمه عليها السّلام بنا نهاد .
در سال 1233 قمرى ، سلطان محمود ثانى بن سلطان عبد الحميد ( 1223 - 1255 ) گنبد حجرهء مباركه را بنايى ديگر نمود و آن را به رنگ سبز روغنى منقّش كرد .
بناى فعلى مرقد مطهر كه به نامهاى مقصوره و حجرهء شريفه نيز ياد مىشود ، در زاويهء جنوب شرقى مسجد النبى قرار گرفته است و داراى ضريحى است كه در اصطلاح به « شبّاك » معروف است . ]
( 1 )
مرو :
در لغت به معناى سنگ چخماق يا آتشزنه است . شهرى است در خراسان كه منسوب به آن را مروزى و مروى مىخوانند كه اولى بر غير قياس و دومى قياسى است .
اما « مروروذى » و « مروذى » نسبت به « مروالرّوذ » مىباشند . علت آنكه در اين فرهنگنامه از اين مكان نام بردم آن است كه ياقوت روايت كرده كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله به بريدة بن حصيب اسلمى