تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 592

برداشته و با توجه به خدا مىمىخورد ، مىبراى او حلال است ( 1 ) و كسى كه بىتوجه به خدا دمى بر آورد ، و بال گردن او باد . وقتى كه من از جام هو با رابطهء عبوديت با او باده‌اى را بياشامم ، چشم مىگشايم و روى او را مىبينم ، پس از آن به كلى از خود گسيخته مىشوم و از بند جان و دل رها مىشوم ، اى جان من ، دل به جانان بسپار ، تا او را ببينى ، دل به دلدار ده تا آزاد شوى ، غم او را بر گزين تا شادمان گردى . مگذار نفس تو بر تو چيره گردد و او را فورا از شير پستان طبيعت باز گير . زيرا آن چه را كه طبيعت ارزانى مىكند ، چه شير و چه شراب و چه عسل ، موجب مستى آدمى مىگردد . اى آدمى ، مستى گندم بود كه پدر تو آدم را گنگ نمود و با خوردن گندم لباس آراسته اش از تنش بيرون آمد و بهشت براى او باديه و هامون گشت . شاه زاده ديد كه شربت ما و من كار خود را صورت داد و بيمارش ساخت و جان چون طاوس زيبايش در گلزار ناز ، مانند جغدى بر خرابهء واقعيت مجازى دنيا واى واى سر داد . مانند آدم ابو البشر از بهشت دور شد و در زمين خاكى مشغول راندن گاو براى زراعت گشت . اشكها مىريخت و با نفس خويشتن چنين مىگفت : كه اى هندوى چابك و نيرومند ، بالاخره كار خود را كردى و شير را اسير دم گاو نمودى -