به آنها تقديم مىدارى ، در حقيقت گواه صدق براى اثبات محبت نسبت به آنان ابراز مىدارى ، هر كسى در اين دنيا ، به وسيلهء مال يا ساير چاره سازىها مىخواهد گوهر درونى خود را اظهار نمايد زكات وروزهء شما گواه سخاوت وتقواى شما است ، روزه ها كه گرفتهاى باز گو كنندهء پرهيز تو از حلال است كه روشن مىدارد كه به طريق اولى پيوندى با حرام نداشتهاى ، زكاتى كه دادهاى مىگويد : اين شخص با ايمان كه از مال خود دست بر مىدارد ، مال ديگران را نخواهد دزديد ، اگر روزه وزكات به حيله گرى تو گواهى بدهند ، انحراف تو در محكمه عدل الهى ثابت خواهد گشت در اين هنگام اين گواه آورنده مانند آن صياد است كه دانه ها مىپاشد ولى نه از روى رحم و كرم بلكه براى شكار ، گربه در ماه رمضان روزه دارد ، اما براى شكار غذاى خود در كمين خفته است . اين انسان تبهكار ، با انحراف خود مردم را در بارهء نماز و روزه بد گمان كرده و آن عبادات مقدس را بد نام مىكند ، مگر فضل خداوندى بداد اين كجروان برسد و از اين بديها پاكشان سازد ، وبدان جهت كه رحمت الهى بر همه چيز سبقت دارد ، به حيله گريهاى آن كجرو ، نورى مىبخشد ونتايج كوشش او را از آميزش به كثافتها پاك مىكند وحماقتش را با باران رحمت شستشو مىدهد وبدين سان ، غفارى خداوندى آشكار مىگردد كه همهء گناهان را مىبخشايد .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 153
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص١٥٣