تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 625

مساهمون:

ص٦٢٥
( ( 3332 ) ) سبزه گردى تازه گردى در نوى گر تو خاك اسب جبريلى شوى ( ( 3333 ) ) سبزهء جان بخش كان را سامرى كرد در گوساله تا شد گوهرى ( ( 3334 ) ) جان گرفت و بانگ زد ز ان سبزه او آن چنان بانگى كه شد فتنهء عدو ( ( 3335 ) ) گر امين آييد سوى اهل راز وارهيد از سر كله مانند باز ( ( 3336 ) ) سر كلاه چشم بند گوش بند كه ازو باز است مسكين و نژند ( ( 3338 ) ) چون بريد از جنس و با شه گشت يار بر گشايد چشم او را باز دار ( ( 3339 ) ) راند ديوان را حق از مرصاد خويش عقل جزوى را ز استبداد خويش ( ( 3340 ) ) كه سرى كم كن نه‌اى تو مستبد بلكه شاگرد ولىّ مستعدّ ( ( 3341 ) ) زو بر دل رو كه تو جزو دلى هين كه بندهء پادشاه عادلى ( ( 3342 ) ) بندگىّ او به از سلطانى است كه انا خير دم شيطانى است ( ( 3343 ) ) فرق بين و بر گزين تو اى خسيس بندگى آدم از كبر بليس ( ( 3344 ) ) گفت آن كه هست خورشيد ره او حرف طوبى هر كه ذلت نفسه ( ( 3345 ) ) سايهء طوبى ببين و خوش بخسب سر بنه در سايهء سركش بخسب ( ( 3346 ) ) ظل ذلت نفسه خوش مضجعى است مستعدّان صفا را مهجعى است ( ( 3347 ) ) گر از اين سايه روى سوى منى زود طاغى گردى و ره گم كنى

آيه

« وَأَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ » 27 : 12 . ( 1 ) ( و دستت را به گريبانت داخل كن دست تو سفيد و درخشان بيرون خواهد آمد بدون عارضه بدى ) . « وَاِتَّخَذَ قَوْمُ مُوسى مِنْ بَعْدِه مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَداً لَه خُوارٌ أَ لَمْ يَرَوْا أَنَّه لا يُكَلِّمُهُمْ وَلا يَهْدِيهِمْ سَبِيلًا اِتَّخَذُوه وَكانُوا ظالِمِينَ » 7 : 148 . ( 2 )

هامش
( 1 ) سوره النمل ، آيهء 12 . .
( 2 ) سوره الاعراف ، آيهء 148 . .