( ( 374 ) ) شيخ را كه پيشوا و رهبر است
گر مريدى امتحان كرد او خر است
( ( 375 ) ) امتحانش گر كنى در راه دين
هم تو گردى ممتحن اى بىيقين
( ( 376 ) ) جرأت و جهلت شود عريان و فاش
او برهنه كى شود زين افتتاش
( ( 377 ) ) گر بيايد ذرّه سنجد كوه را
بر درد ز ان كُه ترازوش اى فتى
( ( 378 ) ) كز قياس خود ترازو مىتند
مرد حق را در ترازو مىكند
( ( 379 ) ) چون نگنجد او به ميزان خرد
پس ترازوى خرد را بر درد
( ( 380 ) ) امتحان همچون تصرف دان درو
تو تصرف بر چنان شاهى مجو
( ( 381 ) ) چه تصرف كرد خواهد نقشها
بر چنان نقاش بهر ابتلا
( ( 382 ) ) امتحانى گر بدانست و بديد
نى كه هم نقاش آن بر وى كشيد ؟
( ( 383 ) ) چه قدر باشد خود اين صورت كه بست
پيش صورتها كه در علم وى است
( ( 384 ) ) وسوسهء اين امتحان چون آمدت
بخت بد دان كامد و گردن زدت
( ( 385 ) ) چون چنين وسواس ديدى زود زود
با خدا گرد و در آ اندر سجود
( ( 386 ) ) سجده گه را تر كن از اشك روان
كاى خدايا وارهانم زين گمان
( ( 387 ) ) آن زمان كت امتحان مطلوب شد
مسجد دين تو پر خرّوب شد
هين چو وسواس آمدت در امتحان
باز گرد و رو به حق آر آن زمان
تا نگه دارد تو را آن ممتحن
از كمان و امتحان انس و جن
اى ضياء الحق حسام الدين بيا
قصهء داود بر گو و بقا
روايت
در شرح مثنوى انقروى جلد چهارم ص 39 داستان فوق را مانند جلال الدين به امير المؤمنين عليه السلام نسبت داده است .
ابو نعيم احمد بن عبد الله اصفهانى در حليه الأولياء روايت را به حضرت عيسى بن مريمعليه السلام منسوب نموده و مىگويد :
« عن الزهرى عن طاوس عن ابيه - قال : لقى عيسى بن مريمعليه السلام .