است و ابن جرير و يحيى بن سعيد و ديگران نيز نقل كردهاند .
توضيح
- در تفسير روايت فوق مسائلى مطرح شده است كه ما بتفصيل آنها نمىپردازيم . به نظر مىرسد كه مقصود پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله جلوگيرى از انتقاد و اهانت به مقام شامخ حضرت يونس است كه بعضىها خيال مىكردند كه ارتكاب او به ترك اولى مقام او را از نظر نبوت هم ساقط كرده است . در حقيقت منظورشان از برترى دادن پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بر يونس ، پست شمردن او بوده است . و اين منافاتى با برترى پيامبر اكرم بر يونس به جهت مزاياى مخصوص ندارد . آيات قرآنى هم دلالت به اين دارد كه بعضى از پيامبران به بعضى ديگر برترى دارند ، از آن جمله : « تِلْكَ اَلرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ » 2 : 253 ( 1 ) ( بعضى از پيامبران را به بعضى ديگر ترجيح داديم ) .
( ( 4513 ) ) آنِ من بالا و آنِ او به شيب
ز انكه قرب حق برون است از حسيب
( ( 4514 ) ) قرب نى بالا نه پستى رفتن است
قرب حق از حبس هستى رستن است
بدان جهت كه خداوند در نقطهء معينى از عالم هستى قرار نگرفته است ، لذا تقرب به او احتياج به سير رو به بالا و پايين و پيش و پس و راست و چپ مكانى و فضايى دارد .
اين مسئله از هر دو نظر عقلى و نقلى مورد تسليم و بديهى است كه خداوند متعال در هيچ نقطهاى از نقاط عالم هستى قرار نگرفته است ، چنان كه روح انسانى در نقطهاى از نقاط يك واحد از انديشه اش متمركز نمىشود ، زيرا چنان كه امير المؤمنين على عليه السلام فرموده است :
هامش
( 1 ) سوره البقرة ، آيهء 253 . .