مىپندارى ، در صورتى كه برگ كاهى ، باز او از طعن آنان به كار خود بد گمان نگشته و از اعراض آنان دردمند نمىشود . بلكه اگر درياها و كوه ها به ملامتش زبان باز كرده و بگويند : تو هم دم گمراهى هستى ، حتى ذرهاى هم او را به خيالات نمىاندازند و رنجورش نخواهند كرد ، زيرا او در همهء حالات مطمئن و غوطه ور در يقين ، و بىنياز از دست بردن به مكر سازى و حيله پردازى است .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 194
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص١٩٤