نخستين كسى كه از ديباى بهشتى پوشيده مىشود ابراهيم است به سبب دوستىاش با خداوند عزّ و جلّ ، و پس از او محمّد ( ص ) ، زيرا كه برگزيدهء خداست و سپس على كه در ميان اين دو به شادى به بهشت برده مىشود . ابن عبّاس سپس اين آيه را خواند و گفت :
مقصود على ( ع ) و ياران « 1 » - اوست . « 2 »
( 1 ) اين آيهء شريفه :
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً
» « 3 » - در حق على ، فاطمه ، حسن و حسين - عليهم السّلام - نازل شده است . « 4 » -
( 2 ) اين آيه :
مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ
« 5 » - در حق على ( ع ) نازل شده است . « 6 » « 7 »
هامش
( 1 ) همان .
( 2 ) علّامهء مجلسى در بحار الانوار 35 / 350 پس از آوردن اين خبر مىگويد :
« اين خبر ، حاكى از نيروى ايمان و والايى مقام او در رستخيز است و اين كه مؤمن نيست مگر كسى كه از حضرت ( ع ) پيروى كند و در شمار ياران او باشد ، و اين فضيلتى است كه اگر در كنار فضايل ديگر نهاده شود مانع مىگردد ديگرى بر او پيشى داشته شود گرچه در نگاه شخص منصف به تنهايى نيز كافى است . » شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 208 مىگويد :
« منظور از « الّذين آمنوا » در اين آيه ، على ( ع ) و ياران اوست و مراد از ياران او ، پيروان اوست و لذا نام شريف او در كنار آنها آمده است ، و خلفاى سهگانه در اين جمع ، جاى نمىگيرند ، زيرا چنان كه قوم مىپندارند آنها پيشوايان على ( ع ) بودهاند و لذا آيه آنها را در برنمىگيرد ، پس فضل و امامت على ( ع ) تعيّن مىيابد و اين در حالى است كه مفهوم كمترينهء روايت دليل آن است كه على ( ع ) جلودار و رئيس مؤمنان است . »
( 3 ) انسان / 8 ؛ و با دوستى او ، مسكين و يتيم و اسير را اطعام مىكنند .
( 4 ) همان .
( 5 ) احزاب / 23 ؛ مردان مؤمنى كه بر پيمان خود با خدا راستى ورزيدند .
( 6 ) همان .
( 7 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 250 مىگويد :
« اين دليل امامت اوست ، زيرا مقتضاى مفهوم توصيف مردان به « صدقوا » اين است كه ديگران با خدا پيمان نبستهاند يا به پيمان خود وفا نكردهاند . پس ايشان مؤمنان خاص و برگزيدگان ايشانند . چه ، تنها آنها به اين فضيلت نسبت داده شدهاند كه حكايت دارد از فزونى معرفت آنها و ذوب شدن در ذات الهى ، و ترديدى نيست كه على ( ع ) در ميان خواص ، خاص است ، و در اين صورت به سبب افضليتش ، شايستهترين مردم به امامت است ، به ويژه آن كه صداقت در پيمان ، پس از پيامبر ( ص ) به او اختصاص دارد و بر اين اساس ديگر كسى جز او صلاحيت امامت نخواهد داشت . »