مىكنند . « 1 » « 2 »
( 1 ) اين آيهء شريفه :
أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ
« 3 » « 4 » در حق على بن
هامش
( 1 ) همان .
( 2 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 254 مىگويد :
« دليل اختصاص امير المؤمنين ( ع ) به اين آيه ، نزول آيهء بيست و يكم سورهء انفال مىباشد كه قبلا نازل شده است :يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ، و همه مىدانيم كه دعوت همراه با بينش و كمال پيروى از پيامبر در سخن و رفتار ، دو عامل انتشار دعوت به دين هستند آن گونه كه خدا مىخواهد .
پس آن كه پيروى كامل كند و دعوتگرى باشد بر پايهء بينش به منصب پيامبر ( ص ) ، شايستهتر و به جانشينى او زيبندهتر است ، به ويژه اگر پيروى مطلق ، مقتضى ثبوت عصمت و موصوف شدن به اوصاف پسنديدهاى همچون علم ، حلم و نظاير آن است كه از امام ، انتظار مىرود و در اين صورت ، امير المؤمنين ( ع ) ، همان امام خواهد بود . » بنگريد به بحار الانوار 36 / 54 .
( 3 ) رعد / 19 ، آيا كسى كه مىداند آن چه از خدايت بر تو نازل مىشود ، حقّ است .
( 4 ) شيخ مظفّر در دلائل الصدق 2 / 256 - 255 مىگويد :
« اگر مراد از آيه او باشد ناگزير بايد مقصود از علم پيامبر اين باشد كه آن چه بر پيامبر ( ص ) نازل مىشود حق باشد ، و اين همان علمى است كه نه ترديدى بدان راه مىيابد و نه وهمى بدان نفوذ مىكند ، زيرا اين همان علمى است كه بدان ممتاز است و شايستگى ستايش بر آن مىيابد ، و بدون شك هر يك از مردم كه نسبت به حق بودن شريعت نبوى يقين بيشترى داشته باشد شايستهترين آنها خواهد بود در دست يافتن بدان و پاس داشتنش ، چنان كه هر كس در داشتن يقين ، همسنگ او نيست از نظر عقل و فضل از او پايينتر خواهد بود و لذا خداوند چنين كسى را كور خوانده است و در همين آيه مىفرمايد :أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمى إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ، و پيشتر گفتيم كه امامت براى شخص مفضول با وجود شخص فاضل ، زيبنده نيست و صحيح نيست شخصى كور ، به هر روى امام باشد و مقصود از كور ، اعم است از اين كه شخصى يقين نداشته باشد يا در يقينش كاستى داشته باشد كه شخص كم يقين نيز به طور كلّى كور شمرده مىشود . »