( 1 ) هنگامى كه آب در كوفه فزونى گرفت و مردم آن از غرق شدن هراسيدند به امير المؤمنين ( ع ) پناه بردند . حضرت ( ع ) بر استر پيامبر ( ص ) سوار شد و مردم به همراه ايشان خارج شدند تا آن كه به ساحل فرات رسيدند و حضرت ( ع ) در آنجا فرود آمد و وضويى شاداب بساخت و در حالى كه مردم او را مىديدند به تنهايى نماز بگزارد و در پى آن دعاهايى به پيشگاه خدا كرد كه بيشتر آنها شنيدند . سپس به سوى فرات پيش آمد و بر شاخهاى كه بر دست داشت تكيه داد و با آن به روى آب زد و گفت به اذن [ و مشيت ] الهى كم شود . در پى اين دعا آب چنان فرو رفت كه ماهىهاى ته فرات پديدار شدند .
بسيارى از اين ماهىها به عنوان داشتن خلافت بر مؤمنان بر حضرتش درود فرستادند و گروههايى از ماهىها سخنى نگفتند كه از آن جمله بودند : و مار ماهى و ماهى اسبيلى « 1 » .
مردم شگفتزده شدند و از حضرت پيرامون سخن گفتن برخى از ماهىها و سكوت برخى ديگر پرسش كردند . حضرت فرمود : خداوند ماهىهايى را براى من به سخن گفتن درآورد كه پاك بودند و ماهىهاى حرام و نجس را به سكوت واداشت و آنها را دور داشت . « 2 » « 3 »
هامش
( 1 ) ماهى رودخانهاى از تيرهء سلوريهاى بىفلس كه در رودها و درياچههاى مشرق زمين بسيار يافت مىشود - م .
( 2 ) ارشاد مفيد / 183 .
( 3 ) ابن شهر آشوب در مناقب 2 / 282 مىگويد :
« اين صحيح است كه خداوند تبارك و تعالى او را دوست مىدارند و اين سخن براى ديگرى صحيح نيست به گونهاى كه پيروى از او لازم گردد و كسى كه خبر طائر به او نسبت داده شود امامت به دو منحصر گردد » .
شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 541 مىگويد :
« استجابت دعا در چنين امور خارق العادهاى صورت نمىپذيرد جز براى پيامبر و وصىّ پيامبر ، زيرا كه معجزه در بر دارد و نظير اين امر جز براى امير المؤمنين ( ع ) واقع نمىگردد ، پس تنها او امام است . » همين سخن را ابن شهر آشوب در مناقب 2 / 287 دارد .
نيز بنگريد به : كشف المراد / 417 .