جلال الدين در سه بيت فوق آن نوع انقباضات روحى را كه ناشى از معاصى است از شروع تا پايان و سير تنوع تدريجى آنها را از حالت معقولى تا به صورت زنجير روح در ابديت ، توضيح مىدهد . شايد اين مسئله تا دوران جلال الدين و حتى پس از او هم تا كنون به اين ترتيب عالى مطرح نگشته است . ترتيب فوق چنين است كه : 1 - ابتداء انسان يك معصيت را انجام مىدهد ، من انسانى كه به طور سالم و بىطرف منتظر اندوخته ها بوده است ، زشتى اين معصيت را در عالم ذهن زير و زبر و مورد تامل قرار مىدهد ، ( 1 ) مثلًا : آيا اين معصيت بود ؟ من چرا معصيت كردم ؟ راه ديگرى بود كه انتخابش كنم و به گناه مرتكب نشوم ؟ ساير گناهكاران چه مىكنند ؟ آيا اين ناراحتى بر طرف مىشود يا نمىشود ؟ خدا توبه را كفارهء بزهكارى قرار