« أَلَمْ تَرَ أَنَّ الله يُسَبِّحُ لَه مَنْ فِي اَلسَّمواتِ وَاَلأَرْضِ 24 : 41 . . . » ( 1 ) ( مگر نمىبينى هر كه در زمين و آسمانها است به خداوند تسبيح مىگويد ) . سؤال تقريرى است كه ثبوت قضيه را بيان مىكند ، يعنى مىبينى كه آن چه كه در آسمانها و زمين است به خداوند تسبيح مىگويد . شايد بدواً چنين به نظر برسد كه دو مضمون فوق با يكديگر تضاد داشته و سازگار نيست ، ولى با كمى دقت روشن مىشود كه در اين مورد تضادى وجود ندارد ، زيرا - مخاطب بايهء فوق پيامبر اكرم است كه به جهت عظمت روحى و اطلاع از هستى و شئون آن به تسبيح و سجدهء موجودات آگاه بوده است و اين آگاهى با تربيت و تأديب روح و افزايش علم نورانى با درجات مختلف براى همهء انسانها امكان پذير است و به ملاك مزبور ( تربيت و تاديب روح احساس تسبيح موجودات براى افراد فراوانى دست مىدهد و آنان كه در ادراكات طبيعى معمولى و خواسته هاى حيوانى خود غوطه وراند ، از شنيدن تسبيح موجودات محروم مىباشند . )