روانى است كه در انسان جنب و جوش ايجاد مىكند ، ولى به هيچ اصلى تكيه نداشته و هيچ نتيجهء واقعى را در بر ندارد . قدرت تصنعى عين ناتوانى است كه ماسك قدرت به خود زده ، مىخواهد كمبود شخصيت خود را جبران نمايد . اما چيزى كه باعث اميدوارى است ، اين است كه بنا به اصل : « همه را براى هميشه نمىتوان فريب داد « همواره بشر براى خود قهرمانانى دارد كه مانند آفتاب دير يا زود قدرتهاى برفى را آب مىكنند و شعله هايى دارد كه ببرهاى كاغذى را مىسوزانند ، زيرا : « . . . فَأَمَّا اَلزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَأَمَّا ما يَنْفَعُ اَلنَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي اَلأَرْضِ 13 : 17 . . . » ( 1 ) ( كفهاى ناپايدار پوچ شده و از بين مىروند ، اما آن چه كه به حال مردم سودمند است در روى زمين باقى مىماند . )