( ( 707 ) ) چون وفا آن عشق افزون مىكند
كى وفا صورت دگرگون مىكند
عشق وفاى ثابت به وجود مىآورد و با دگرگونى صورتها وفا دگرگون نمىگردد
در تفسير بيت فوق اختلاف نظرى ميان شارحين مثنوى به وجود آمده است ، به نظر مىرسد معناى بيت همان است كه ما در عنوان بحث گفتيم و آن اين است كه ترديدى نيست كه عشق در انسان نوعى از پديدهء روانى ايجاد مىكند كه ما آن را وفا مىناميم . اين پديدهء روانى كشف مىكند از اين كه عشق موجب شده است كه زيبايى معشوق و اشتياق به آن در روح انسانى رسوب كرده و در مقابل انگيزه هاى منفى مقاومت نشان خواهد داد ، اين وفا به وجود خود ادامه مىدهد و با دگرگونى صورتها بلكه با از بين رفتن صورت معشوق زايل نمىشود . مىگويند : آتش عشق مجنون با اين كه ليلى ازدواج كرده و فرزند و نوه پيدا كرده بود خاموش نگشته و به همان حالت اولى باقى بوده است . بيت ذيل را به مجنون نسبت دادهاند :
فشاب بنو ليلى و شاب ابن بنتها
و حرقة ليلى فى الفؤاد كما هياً