تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 807

كرده است . در سخنانى كه پس از ضربت ابن ملجم فرموده است جملات ذيل ديده مىشود : « و اللَّه ما فجانى من الموت وارد كرهته و لا طالع انكرته و ما كنت الا كقارب ورد و طالب وجد و ما عند اللَّه خير للابرار . » ( 1 ) ( سوگند به پروردگار ، از مرگ يك رويداد تازه و ناگهانى براى من روى نياورده است كه كراهتى از آن داشته باشم و چيزى از مرگ نمودار شده است كه براى من مورد انكار باشد ، من در اين زندگانى مانند كسى بودم كه به مقصد نزديك بود و به آن مقصد رسيده است و جوينده‌اى بودم كه مطلوب خود را پيدا كردم ) . در موردى كه ياوران او براى خروج بجنگ صفين درنگ مىكردند فرموده است : « اما قولكم اكل ذلك كراهية الموت ؟ فو اللَّه ما ابالى ادخلت الى الموت او خرج الموت الى . » ( 2 ) ( اما اين كه مىگوييد : به جهت كراهت مرگ است كه در حركت به سوى جنگ تاخير مىكنم ؟ سوگند به خدا ، هيچ پروايى ندارم از اين كه من به مرگ وارد شوم يا مرگ به سوى من بيرون آيد ) . « فان اقل ، يقولوا : حرص على الملك و ان اسكت ، يقولوا : جزع من الموت ، هيهات بعد اللتيا و التي و اللَّه لابن ابى طالب آنس بالموت من الطفل بثدي أمه . » ( 3 )