كشى سخن ما را تصديق كرده مىگويد وى مردى دروغپرداز بوده كه ادّعاى الوهيت اميرالمؤمنين عليه السلام را داشت . حضرت عليه السلام از او توبه طلب كرد ، ولى او توبه نكرد و حضرت عليه السلام وى را با شمارى از همراهانش كشت و ديگر بيش از اين چيزى اثبات نمىشود .
هر آنچه پيرامون نقش عبداللّه بن سبا بافته شده و از او چنان شخصيت افسانهاى ساخته كه عقل صحابه را به بازى گرفته و مردم را عليه عثمان بسيج كرده و چنان غلوّى را در حقّ اميرالمؤمنين عليه السلام آشكار كرده و در ميان مسلمانان پراكنده است كه توانسته در زمانى كوتاه دولت اسلامى را فرو پاشد و خلافت را به لرزه اندازد ، همه از اخبار جعلىِ سيف بن عمر در كتابش با عنوان الفتنة و وقعةالجمل است و جز از اين طريق روايت نشده است .
سخنانى را كه نويسنده از علماى شيعه نقل مىكند يا مفاد احاديثى است دالّ بر اينكه عبداللّه بن سبا در حقّ اميرالمؤمنين عليه السلام غلو مىكرده و حضرت عليه السلام او را توبه داده و چون وى از توبه خوددارى كرده است حضرت عليه السلام او را كشته ، يا از اقوال سنّيانى همچون طبرى و جز او ستانده شده بى آنكه در جزئيات آنها تحقيق شود ، همچون فرق الشيعه نوبختى و كتاب الانوار النعمانيه سيد نعمةاللّه جزايرى . اين اقوال او فاقد هر گونه ارزش است ، زيرا هر سخنى كه به دليلى صحيح ، مستند نباشد سخنى بى ارزش است كه نمىتوان بدان تكيه كرد .
نوبختى مىگويد : گروهى از اهل علم كه در شمار ياران اميرالمؤمنين عليه السلام بودهاند روايت كردهاند كه عبداللّه بن سبا مردى يهودى بوده كه اسلام آورده و به على دوستى مىورزيده و پس از اسلام آوردن
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 30
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص٣٠