كه امام صادق عليه السلام شيعيانى را كه به دو خمس نمىپردازند حلال كرده تا زاد و ولدشان پاك گردد و اين دلالت بر وجوب پرداخت خمس از سوى ايشان دارد و گرنه حلال شمردن مفهومى ندارد .
مازندرانى در شرح اين حديث مىگويد : « اين سخن حضرت : « جز آنكه پدرم شيعهء خود را [ از پرداخت خمس ] معاف كرد تا پاك بمانند » دلالت آشكار دارد بر اينكه يك شيعه مىتواند پيش از كنار گذاشتن خمسش مطلقاً كابين همسر خود را از منافع كسبش قرار دهد يا كنيزى بخرد و اين ميان اصحاب شهرت دارد و مخالفان آن اندكاند » ( شرح اصول كافى ، ج 7 ، ص 407 ) .
روايت سومى كه نويسنده در معاف بودن شيعيان از خمس بدان استشهاد مىكند همان روايتى است كه عمر بن يزيد روايت كرده مىگويد : « مسمع را در مدينه ديدم كه در آن سال براى امام صادق عليه السلام پولى آورده بود و امام صادق عليه السلام آن را بازگرداند . . .
تا آنكه مىگويد : اى ابوسيار ما خمس را براى تو پاك شمرديم و حلال كرديم . پولت را براى خود بردار و شيعيان ما در آنچه از زمين دارند معافاند تا قائم ما قيام كند » ( اصول كافى ، ج 2 ، ص 268 ) .
پاسخ به نويسنده آن است كه امام صادق عليه السلام تنها ابو سيار را از آنچه براى او آورده بود معاف كرد و شايد كه آن بنا به قرينهء پايان حديث ، خمس زمين بوده ، و بر امام واجب نيست خمس بستانَد و مىتواند از حق خود هر كه را بخواهد معاف دارد و معاف شدن ابو سيّار از سوى امام عليه السلام دلالت بر معاف شدن ديگران از خمس هر چيز ديگرى ندارد و
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 146
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص١٤٦