روايت پنجمِ نويسنده در معاف بودن شيعيان از خمس كه وى بدان استشهاد مىكند از امام صادق عليه السلام روايت شده كه مىفرمايد : « همهء مردم در پرتو حق ما زندگى مىكنند و ما آن را براى شيعيان خود حلال داشتيم » ( من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 243 ) .
پاسخ نويسنده چنين است كه اين روايت سندى ضعيف دارد ، زيرا شيخ صدوق آن را در من لا يحضره الفقيه با سندش از داوود بن كثير الرقى روايت كرده و نقل صدوق از طريق او ضعيف است « 1 » .
از نظر محتواى روايت مقصود از حلال كردن شيعه را توضيح داديم و گفتيم كه اين سخن دلالتى بر حذف همهء خمس از ايشان ندارد . به آنچه گفتيم مراجعه كنيد .
امّا روايت ششم را كه نويسنده بدان استشهاد مىكند يونس بن يعقوب روايتش كرده و گفته است : « نزد امام صادق عليه السلام بودم كه مردى از قمّاطين « 2 » بر ايشان وارد شد و عرض كرد : قربانت گردم ، مقدارى سود و پول و تجارت در دست داريم و مىدانيم كه حقّ شما در آنها بر ما ثابت است و ما در اينباره كوتاهى كردهايم . امام عليه السلام فرمود : اگر ما شما را به اين كار تكليف كنيم بر شما انصاف نورزيدهايم » ( من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 23 ) .
پاسخ به او چنين است كه اين حديث را شيخ صدوق از يونس بن يعقوب روايت كرده و اگر چه يونس ثقه است ، ولى نقل حديث صدوق
هامش
( 1 ) - بنگريد به : جامع الرواة ، ج 2 ، ص 534 ؛ معجم رجال الحديث ، ج 7 ، ص 126
( 2 ) - قمّاط - بر وزن شدّاد - به معناى قنداق ساز يا ريسمان باف است - م .