كه تصريح بر دورى از خصوص فرج به مفهوم تشويق بر وطى در دبر است ، بگذريم كه تشويق بدان نيز صحيح نيست مگر آنكه در شريعت مقدّس ، مستحب باشد كه اين را نيز هيچ كس نگفته است .
نويسنده مىگويد : خداوند پس از آن روشن مىكند كه مرد با كجاى زنش نزديكى كند و مىفرمايد : « فَإذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ امَرَكُمُ اللَّهُ » « 1 » ، وخداى تنها به مباشرت از فرج فرموده ، آنجا كه مىگويد :
« نِساؤُكم حَرْثٌ لَكُمْ فَأتُوا حَرْثَكم أَنَّى شِئْتُمْ » ، و « حرث » آنجايى است كه نوزاد از آن پديد مىآيد .
پاسخ به نويسنده چنين است كه مباشرت با همسر از آنجاى كه خدا مىفرمايد ، يا در مكان « حرث » كه همان فرج است ، دلالت بر حرمت ديگر اعضاى زن ندارد . پس امر به يك كار دلالت بر نهىِ جز آن ندارد و علماى اصول اين نكته را بيان كردهاند .
وطى در دبر نيز چنين است و در اين دو آيهء مباركه دلالتى در نهى آن ديده نمىشود و اين بر هر كس كه اندك درنگى كند روشن و آشكار است .
به علاوه آنكه ميان مفسّران پيرامون اين آيه : « أنَّى شِئْتُمْ » سخنان گوناگون ديده مىشود . گروهى معتقدند مقصود از آن اين است كه : « هر گونه بخواهيد » ؛ يعنى با زنان خود هر گونه كه خواستيد مباشرت كنيد خواه پشت به شما داشته باشند يا از جلو يا دراز كشيده يا ايستاده يا نيم
هامش
( 1 ) - بقره / 222 ؛ پس هرگاه زنان [ حائض ] پاك شدند از آنجايى با آنها نزديكى كنيدكه خداى ، شما را فرموده است .