تمام نيست .
و دليل ما : بر عموم قدرت او آنست كه نه از جهت ذات عز و جل مانعى از قدرت هست ، و نه از جانب مقدورات و چون مانع مفقود باشد و مقتضى موجود ، پس واجب باشد تعلق قدرت بعموم مقدورات .
اما اينكه از جانب خدا مانعى نيست ، پس به جهت اينكه مقتضى براى قدرت خدا همان ذات او است و نسبت ذات او به تمام اشياء مساويست چون مجرد است از زمان و مكان و جهت ، و غير اينها از چيزهائى كه سبب احتياجند ، پس چيزى نسبت به او نزديكتر نيست از چيزى تا آنكه به آن سبب قدرت به آن اولى باشد از ديگرى ، و چون نسبت ذات باشياء مساوى شد قدرت او هم نسبت به آنها مساوى باشد ، و همين است مطلوب ما .
و اما عدم مانع از طرف مقدورات ، پس به جهت آنست كه سبب مقدور بودن اشياء همان امكان آنها است و تمام ممكنات شريكند در امكان پس تمام شريكند در مقدور بودن ، و همين است مطلوب ما ، و چون مقتضى تمام شد و مانع از طرفين بر طرف گشت واجب است كه قدرت تعلق گيرد بر تمام ممكنات ، و بايد دانست كه آن محض تعلق قدرت لازم نميآيد كه واقع نيز باشد ، بلكه آنچه كه واقع است بقدرت باريتعالى بعض است اگرچه خدا قادر بر تمام است ، و اشاعره اتفاق نمودهاند با ما در عموم تعلق قدرت ولى ادعاء نمودهاند وقوع آن را هم به تفصيلى كه خواهد آمد انشاء اللّه .
ترجمه شرح باب حادى عشر يا جامع شهرستانى ( فارسى ) — صفحة 35
مساهمون: العلامة الحلي
ص٣٥