خاتمه در بيان وجوب توبه و امر بمعروف و نهى از منكر ، و در آن دو وظيفه است
وظيفهء اول در بيان وجوب توبه است
مصنف گويد : و از آن جمله است وجوب توبه .
شارح گويد : توبه پشيمان شدنست از كار قبيحى كه كرده است در زمان گذشته و ترك نمودن آنست در زمان حال و عزم نمودنست بر اينكه ديگر برنگردد به آن بعد از اين و توبه به اين معنى واجب است زيرا كه اجماع امنست بر اينكه هركس كه فعل قبيحى از او صادر شود يا آنكه فعل واجبى را ترك كند واجبست بر او كه پشيمان شود و آيات و اخبار نيز بر وجوب آن وارد شده است مانند قول تعالى
( ( تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ ) )
توبه و بازگشت نمائيد بسوى خدا تمام شما ايمومنان و ايضا توبه و پشيمانى دفع مىكند ضرر معصيت را و عقاب آن را برميدارد و دفع ضرر اگرچه مظنون باشد واجب است به حكم عقل و كسى كه توبه مىكند بايد توبهاش از فعل قبيح براى اين باشد كه چون قبيحست از فعل آن پشيمان است نه آنكه از ترس آتش يا براى دفع ضرر از خود توبه كند زيرا كه چنين توبه در حقيقت توبه نيست .