خداوند تعالى نيز اشاره فرموده است به آن در كلام خود
( ( وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ ) )
حاصل معنى آيهء شريفه آنكه اگر مراجعه نمايند در مواردى كه جاهلند به حكم آن بسوى رسول و صاحبان امر از مؤمنين هر آينه خواهند دانست حكم آن را كسانى كه استنباط و استخراج مينمايند حكم آن را از قرآن .
مترجم گويد : كه از حضرت صادق عليه السّلام و حضرت رضا عليه السّلام روايت شده است كه فرمودند آنها از ائمه معصومين از آل محمّد صلى اللّه عليه و إله هستند كه استنباط مينمايند از قرآن و ميدانند حلال و حرام را و آنها هستند حجت خدا بر خلق پس ثابت و معلوم شد كه حافظ شرع امام است .
شارح گويد : و اما دوم كه حافظ شرع بايد معصوم باشد پس به جهت آنست كه اگر معصوم نباشد مأمون نخواهد بود از زياد و كم كردن و تغيير و تبديل نمودن در دين مبين و چنين كسى را متابعت و پيروى نتوان نمود .
دليل چهارم آنكه غيرمعصوم ظالم و ستمكار است و هيچ ستمكارى اهليت و صلاحيت ندارد براى امامت پس هيچ غيرمعصومى صلاحيت و قابليت امامت نخواهد داشت اما اينكه هركسيكه معصوم نيست ظالم است پس به جهت آنست كه ظالم كسى را گويند كه از جادهء حق تعدى كند و ستم كند بر نفس خود و يا بر غير خود بسبب مخالفت نمودن احكام الهى و قرار دادن احكام را در غير محلى كه خداوند قرار داده است و كسى كه معصوم نيست ممكن است خطاء او و صدور ظلم از او اگرچه بر نفس خودش باشد و اما اينكه هيچ ظالمى صلاحيت ندارد براى امامت پس