تخطي إلى المحتوى الرئيسي

منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة — صفحة 117

مساهمون:

ص١١٧
كهن جامه تن خود پارچه كرباسينى آماده نساختم ، واز زمين اين دنيا يك وجب بچنگ نياوردم ، واز اين دنيا جز قوتى اندك باندازهء خوراك مادة الاغى پشت ريش بر نگرفتم ، وهر آينه اين دنيا در چشم من سستتر وپستتر است از دانه بلوطى گرف ونامطبوع . آرى در زير دست ما تنها يك فدك بود از هر آنچه آسمان بر آن سايه دارد ودلهاى مردمى بر آن دريغ آورد ودلهاى ديگران بر آن بخششگر شد واز دست ما ربوده گرديد ، وچه خوب دادگرى است خداوند ، مرا چه كار است با فدك يا جز فدك با اين كه منزل فرداى هر كس گور است ، گورى كه در تاريكيش آثار وكردار هر كس منقطع مىگردد واخبارش نهان مىشود گودالى كه اگر در ميدانش بيفزايند ودست حفّارش پهناور سازد سنگ وكلوخش تنگ سازد وخاكهاى انباشته سوراخ وروزنش را مسدود سازد ، همانا منم وأين نفس سركشم كه بوسيلة تقوى وپرهيزكارى آنرا سوقان مىدهم تا بلكه در روز هراس بزرگتر در آسايش باشد وبر أطراف پرتگاه دوزخ پابرجا واستوار گذر كند . بقية من المختار الرابع والأربعين من كتبه عليه السّلام ولو شئت لاهتديت الطَّريق إلى مصفّى هذا العسل ، ولباب هذا القمح ، ونسائج هذا القزّ ، ولكن هيهات أن يغلبني هواي ، ويقودني جشعي إلى تخيّر الأطعمة ولعلّ بالحجاز أو اليمامة من لا طمع له في القرص ، ولا عهد له بالشّبع أو أبيت مبطانا وحولي بطون غرثى ، وأكباد حرّى ، أو أكون كما قال القائل : وحسبك داء [ عارا ] أن تبيت ببطنة وحولك أكباد تحنّ إلى القدّ .