و عبد اللّه مزنى ذو البجادين نزد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله آمد و از او خواست تا دعا كند كه شهيد بشود ! آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله فرمود : مقدارى پوست درخت طلح بياور ! او آن را آورد . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اين پوست را بر بازوى عبد اللّه بست و دست به دعا برداشت و فرمود : پروردگارا ، من خون او را بر كفّار حرام مىكنم ! عبد اللّه عرض كرد : من اين را نمىخواستم ! فرمود : تو وقتى كه براى جنگ در راه خدا حركت كردى ، ترس اين را نداشته باش كه چگونه از دنيا به روى . « 1 »
( 1 )
آتش زدن خانهء نفاق
ابن هشام در سيره ، با سند خود از عبد اللّه بن حارثه روايت كرده است : به اطلاع رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله رسيد كه عدهاى از منافقان جلوى خانهء سويلم يهودى در جايى به نام جاسوم جمع مىشوند و مردم را از شركت در غزوهء تبوك بازمىدارند . آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله طلحة بن عبيد اللّه را فراخواند و به او دستور داد كه همراه عدهاى از افراد بروند و خانه سويلم را بر سر ساكنانش آتش بزنند .
عدهاى از منافقين در خانهء ضحاك بن خليفه بودند . هنگامى كه طلحه خانه را آتش زد ، ضحاك داشت از پشت خانه فرار مىكرد كه افتاد و پايش شكست و بقيهء منافقان متوارى شدند . « 2 »
بعضى از مردم پيش آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله مىآمدند و بدون هيچ علتى از او درخواست مىكردند تا اجازه دهد كه در مدينه بمانند و آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله اجازه مىداد . اين افراد هشتاد و دو نفر بودند ! كه عدهاى از باديهنشينان بنى غفار و از جمله خفاف بن ايماء غفارى جزء اينها بودند . « 3 »
( 2 )
بناى مسجد نفاق !
در قباء سه طايفه از بنى عوف زندگى مىكردند : بنى عمرو بن عوف ، بنى سالم بن عوف و بنى غنم بن
هامش
- پيش تو آمدند تا سوارشان كنى ، گفتى : چيزى پيدا نمىكنم تا سوارتان كنم » ، برگشتند ؛ و در اثر اندوه ، از چشمانشان اشك فرو مىريخت كه چرا مركبى نمىيابند تا در راه خدا جهاد كنند ؛ ايرادى نيست . و براى همين به بكايين ( گريه كنندگان ) مشهور شدند .
( 1 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 1014 . كامل آن چنين است : اگر در مسير جنگ ، مركب تو را انداخت ، يا تب كردى و از دنيا رفتى ، شهيد هستى ! او در اثر تب و لرز در تبوك به شهادت رسيد . مجلسى در بحار الانوار ، ج 21 ، ص 250 خبر او را به نقل از المنتقى آورده است .
( 2 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 4 ، ص 160 .
( 3 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 995 و در تبيان ، ج 5 ، ص 278 و در مجمع البيان ، ج 5 ، ص 90 به اين مطلب اشاره شده است . اينها كسانى هستند كه در سورهء توبه ، آيه 90 دربارهء آنان آمده است :« وَ جاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الْأَعْرابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَ قَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ . . . »؛ و عذر خواهان باديهنشين نزد تو آمدند تا به آنان اجازهء ترك جهاد داده شود . و كسانى كه به خدا و فرستادهء او دروغ گفتند ، در خانه نشستند . . .