هيچ كدام از ما نبود ، مگر اينكه ذرهاى به چشم وى افتاده بود و در دلهايمان چنان احساس ترس و ناآرامى مىكرديم كه گويى اين سنگريزهها به قلبهاى ما اصابت كرده است . ما مردان سفيدى را مىديديم كه بر اسبهاى أبلق ( سفيد و سياه ) سوار بودند و دستارهاى سرخ رنگ بر سر گذاشته و دستكهاى آن را بين شانههايشان انداخته بودند و گروه گروه بين زمين و آسمان رفت و آمد مىكردند و هيچ سلاحى در دستشان نبود ، ولى ما از ترس نمىتوانستيم به آنها نزديك شويم . « 1 »
( 1 ) بدين ترتيب ملائكه با اين تركيب براى هوازن ظاهر شدند ، در حالى كه خداوند در اين باره فرموده است :
« وَ أَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها »
؛ سربازانى را نازل كرد كه شما آنها را نديديد . براى همين از مسلمانان روايت نشده است كه ملائكه را ديدهاند . همچنين از مشركان قريش نيز چيزى روايت نشده است ؛ مگر آنچه را كه واقدى از پيرمردان انصار نقل كرده كه مىگفتند : در آن روز چيزى همانند يك پردهء راهراه يا همانند يك تودهء ابر را ديديم كه از آسمان بر زمين فرود آمد و در روى زمين پراكنده و منتشر گرديد و اين همان نصرت الهى بود كه خدا ما را به وسيلهء آن تأييد كرد . « 2 »
و آنچه را كه ابن اسحاق از پدرش از جبير بن مطعم عدوى روايت مىكند : به هنگام كارزار و قبل از شكست هوازن چيزى همانند پردهء سياهى را ديدم كه از آسمان فرود آمد و بين ما و آن قوم منتشر گرديد و تمام آنجا را پر كرد . پس از آن طولى نكشيد كه هوازن شكست خوردند و شكى ندارم كه آنها مأمور الهى بودهاند . « 3 »
( 2 ) و در چگونگى شكست و مقاومتشان ، ابن اسحاق مىگويد : هنگامى كه هوازن شكست خوردند ، كشتار ثقيف از بنى مالك شدت گرفت . پرچم آنها در دست عوف بن ربيع ذى الخمار بود كه كشته شد .
پس از او عثمان بن عبد الله آن را برداشت كه او هم كشته شد و پس از اندكى زير پرچم وى هفتاد نفر كشته شدند . پرچم أحلاف در دست قارب بن أسود بود . او هنگامى كه شكست قوم خودش را مشاهده كرد ، پرچمش را به درختى تكيه داد و همراه عموزادهها و اقوامش فرار كرد و فقط دو نفر از آنها كشته شدند . « 4 »
( 3 )
كشتن كودكان و أسيران
واقدى روايت مىكند كه خزرج به همراه رئيس خود سعد بن عباده به صحنهء كارزار بازگشتند در حالى كه
هامش
( 1 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 906 .
( 2 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 905 .
( 3 ) . سيرهء ابن اسحاق ، ج 4 ، ص 91 و مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 905 .
( 4 ) . همان ، ج 4 ، ص 92 و مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 907 . وى گفته است : حدود صد نفر از آنها كشته شدند و مسعودى در التنبيه و الاشراف ، ص 235 مىنويسد : صد و پنجاه نفر كشته شدند .