( مسأله 574 ) : هرگاه تمام نماز كسى كه مىداند وقت داخل نشده ،
اتفاقا در وقت خود واقع شده باشد ، نماز چنين شخصى باطل است ( 1 ) و اما اگر
وجوب وقوع نماز در وقت را فراموش كرده باشد اظهر صحت نماز او است ( 2 ) .
( مسأله 575 ) : در داخل شدن وقت با امكان حصول علم ، اعتماد به
مظنه نمودن جايز نيست هر چند مظنه در اثر شنيدن اذان معتمد ( 3 ) و يا قول يك
عادل بلكه دو عادل نيز بنابر احتياط ( 4 ) ، حاصل شده باشد ولى هرگاه حصول
علم ممكن نباشد موارد فوق جايز است ليكن احوط ( 5 ) آن است كه تا حصول
يقين به وقت صبر كنند .
( مسأله 576 ) : هرگاه مشخص شود كه مظنه شخص مبنى بر دخول وقت
فاسد و باطل بوده ، اگر در بين نماز وقت داخل نشده باشد بايد نماز خود را اعاده
كند ولى اگر وقت داخل شده باشد هر چند پيش از سلام نماز ، و شخص متوجه
شود اعاده نماز بر او لازم نيست .
هامش
( 1 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : صحت با فرض قصد قربت
بعيد نيست .
( 2 ) محمد باقر شيرازى : اگر مقدارى گر چه اندكى از وقت را درك بنمايد كافى
است خصوصا اگر مقصر نباشد .
( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى جواز اعتماد بر قول عدلين است مطلقا بلكه
اعتماد بر اذان عدل عارف نيز خالى از قوت نيست .
محمد باقر شيرازى : بلكه اذان موثق و معتمد هم كافى است .
( 4 ) محمد كاظم طباطبائى : اين احتياط ترك نشود .
محمد باقر شيرازى : با حصول علم از آن و با شرايطش ، ديگر صبر كردن براى
حصول يقين وجوبى ندارد ، بلكه استحباب آن هم معلوم نيست .
( 5 ) محمد كاظم طباطبائى : اين احتياط ترك نشود .