( مسأله 581 ) : همانطور كه بيان شد وقت مختص نماز ظهر ، اول زوال
است و نيز ذكر شده كه زوال با نصب كردن چيزى به عنوان شاخص بر روى زمين ،
مانند يك تكه چوب راست شناخته مىشود حال اگر بطور مثال مقدار سايه آن كم
شود بيانگر آن است كه ظهر نشده و اگر زياد شود دليل بر آن است كه وقت ظهر
داخل شده و در اين صورت به مقدار نماز ظهر ، مختص به نماز ظهر است و پس از
آن تا مغرب مقدارى كه بتوان در آن مدت نماز عصر را خواند ، مختص نماز عصر
است و مدت ما بين اين دو وقت ، مشترك بين ظهر و عصر است .
( مسأله 582 ) : ابتداى وقت فضيلت ( 1 ) نماز ظهر اول زوال است و آخر
زمان فضيلت آن زمانى است كه سايه شاخص كه مقدار قامت انسان است از خود
شاخص به مقدار دو قدم كه برابر دو هفتم مقدار شاخص و مساوى يك ذراع است ،
بيشتر شود .
( مسأله 583 ) : اول وقت فضيلت نماز عصر ، بنابر احتياط زمانى است كه
سايه زايد بر شاخص به اندازه خود شاخص شود ، و آخر وقت فضيلت آن زمانى
است كه سايه زائد بر شاخص به اندازه دو برابر شاخص شود ، اگر چه اقوى قول به
فضيلت نماز عصر است زمانى كه سايه شاخص از چهار قدم بيشتر شود .
( مسأله 584 ) : وقت اجزاء و كفايت نماز عصر دو وقت است يكى
پيش از زمان فضيلت آن ( 2 ) و ديگرى بعد از زمان فضيلت است تا آخر
هامش
( 1 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : بودن وقت فضيلت نماز عصر
بعد از فراغ از ظهر تا دو ثلث خالى از قوت نيست .
( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : محل تأمل است و وجه تأمل احتمال
قويى است كه فضيلت آن بعد از فراغ از ظهر است تا وقتى كه آن را وقت دوم
اجزائى قرار داده اند . محمد كاظم طباطبائى : محل منع است چنانچه گذشت .