( مسأله 577 ) : اگر كسى پيش از نماز ظهر يا مغرب مشغول خواندن
نماز عصر يا عشا شود ، پس اگر در بين نماز متذكر شود بايد به نيت نماز پيش
از آن عدول كند ، چه نماز ظهر باشد و چه به نماز مغرب ، ولى اگر بعد از
فراغ از نماز متذكر شود ، همان نماز مجزى است در صورتى كه در وقت مختص به
نماز ظهر يا مغرب واقع نشده باشد ، و در اين صورت مىتواند بعد از آن نماز ،
نماز ظهر يا مغرب را بخواند ( 1 ) .
( مسأله 578 ) : خواندن نوافل غير يوميه اگر چه به منظور قضا باشد ،
بعد از داخل شدن اوقات فرائض و پيش از اداء آنها جايز نيست ( 2 ) چه آن نافله ،
نافله روز باشد و چه نافله شب باشد ، و همچنين است در مورد كسى كه در ذمه
او نماز قضاى فريضهاى باشد ( 3 ) .
( مسأله 579 ) : همانطور كه گذشت و دانسته شد هر نمازى چهار وقت
دارد كه عبارتند از : وقت مختص و وقت مشترك و وقت فضيلت و وقت إجزاء .
( مسأله 580 ) : هرگاه شخص نماز خود را به قصد اداء خواند و بعد
معلوم شد كه قضا بوده ، نماز او صحيح است و احوط آن است كه آن را بار ديگر به
نيت قضا بجا آورد ، و همچنين است در صورت عكس مسأله .
هامش
( 1 ) شيخ انصارى : احوط مراعات شرط مذكور در مسأله عدول است .
( 2 ) محقق خراسانى : در هر صورت هرگاه نافله را رجاء بخواند اشكالى ندارد .
محمد باقر شيرازى : حرمت نماز مستحبى با داشتن نماز واجب معلوم نيست
بلكه جواز اقرب است .
( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : اقوى جواز نافله است و ليكن احتياط
در ترك خوب است .
محمد كاظم طباطبائى : اقوى جواز در هر دو صورت است .