واقعهء حره « 1 » كه آغاز آن به روز چهارشنبهء بيست و هشتم ذى حجه سال شصت و سوم هجرى بود ، در منطقه‌اى منسوب به واقم ، كه نام شخصى بود اتفاق افتاد و به حرهء واقم معروف گرديد . ماجراى حره به اين قرار بود كه گروهى از رجال مدينه جهت ملاقات يزيد به شام اعزام گرديدند ؛ اما همين كه مشاهده كردند كه اعمال يزيد جز اهانت به دين و آيين اسلام نيست و جز اعمال زور ، ستمگرى و خشونت منظور ديگرى ندارد بر اين امر اتفاق كردند كه با وى به مبارزه برخيزند و از حكومت بركنارش سازند ، و نيز از مدتها قبل اخبارى به مدينه مىرسيد كه اغلب حاكى از سرگرم شدن يزيد بن معاويه به عيش و نوش بود و اين خود باعث تنفر و انزجار اهالى مدينه مىگشت . پس مردم با آنان همداستان شدند و همگى اعمال يزيد را تقبيح كردند و اكثرا بر يزيد شوريدند . از اطراف سيل اعتراض و حمله آغاز شد . وى را از خلافت و امارت خلع و عامل او عثمان بن محمد بن ابى سفيان را طرد كردند و هر كس كه از بنى اميه با او بود در خانهء مروان زندانى ساختند و سرانجام از مدينه اخراجشان كردند . طبرى مىنويسد : در اين فاجعه يزيد ، مسلم بن عقبه را كه مردى خونخوار و جسور و بىباك بود در رأس سپاهى بالغ بر دوازده هزار نفر براى اين جنگ انتخاب كرد و بنا به فرمان وى چنانچه او به هلاكت رسيد ، حصين بن نمير سكونى به جاى وى فرماندهى سپاه را بر عهده مىگرفت . به اين ترتيب مسلم بن عقبه براى نبرد با مردم مدينه حركت كرد . هر چند يزيد به هنگام گفتگو با مسلم توصيه كرده بود كه به امام سجاد صدمه و آزارى نرساند و خودش در