و سلامت وصيّت كنيد و بگوئيد وقتى كه مرگ ما فرا رسيد چنين و چنان كنيد .
إِنْ تَرَكَ خَيْراً . . .
- اگر داراى « خير يعنى مال باشد .
در اينكه اگر داراى چه مقدارى از مال باشد وصيّت واجب است اختلاف است :
زهرى مىگويد « همين قدر كه داراى مالى باشد كم يا زياد وصيّت واجب است » ابراهيم نخعى ميگويد : « مقدار آن بايد از هزار درهم تا پانصد درهم باشد » ابن عباس ميگويد :
« بايد از هزار درهم تا هشتصد درهم باشد » .
نقل شده است كه امير مؤمنان على عليه السلام بر بالين يكى از دوستانش كه مريض و داراى 700 درهم بود حاضر گرديد . او از حضرتش پرسيد كه آيا وصيّت بكنم ؟
حضرت فرمود : « نه » زيرا خداوند فرموده است « ان ترك خيرا » و تو مال فراوانى ندارى .
مؤلّف : در نزد ما همين قول مورد عمل و اعتماد است زيرا گفتار آن حضرت براى ما دليل و حجّت است .
الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ . . .
- يعنى براى پدر و مادر و خويشاوندانش وصيّت كند .
بِالْمَعْرُوفِ . . .
- به چيزى كه صاحبان خرد و تشخيص ، ميدانند كه در آن ظلم و اجحافى نيست .
احتمال ميرود كه « وصيّت بمعروف » مربوط به مقدار مالى باشد كه مورد وصيّت قرار ميگيرد زيرا وصيّت به مقدار بسيار كم از كسى كه داراى مال فراوانى است « وصيّت بمعروف نيست .
و احتمال ميرود كه مربوط بموصى له ( كسى كه وصيّت براى او مىشود ) باشد يعنى در وصيّت خود راه نيكوكارى را پيش بگيريد در اين صورت اگر كسى براى شخص توانگر ، چيزى وصيّت بكند ولى فقرا را محروم كند يا براى خويشاوندان دور خود وصيّت بكند امّا خويشاوندان نزديك خود را محروم سازد « وصيّت بمعروف » نكرده است .