فصل سى و هفتم ظلمت
سريّهء اسامة بن زيد
767 - با آن كه رسول خدا ( ص ) مرگ خويش را نزديك مىدانست و نشانههاى آن براى او هويدا شده بود ، امّا هنوز تا آخرين لحظات حيات خويش به اجراى وظيفهء تبليغ و تلاش در سربلند ساختن اسلام ادامه مىداد و همچنان مأموريّت او ادامه داشت و در زمانى كه هنوز قادر به اعزام گروههاى رزمى يا تبليغى مسلمانان بود بيمارى او را از انجام اين مهم باز نمىداشت و پيشبينى مرگى نزديك نيز مانع او نمىشد ، چرا كه تا زمانى كه هنوز زنده بود وظيفه و رسالت او نيز وجود داشت .
راويان همه بر اين اتفّاق دارند كه رسول خدا ( ص ) در جريان اعزام اين سپاه ابو بكر و عمر را نيز تحت فرماندهى اسامه قرار داد .
شيعه اين اقدام رسول خدا ( ص ) را چنين تفسير مىكند كه آن حضرت در شرايطى كه بيمار شده بود و احتمال مرگ خود را مىداد آن دو را در سپاه اسامه قرار داد تا شرايط براى على ( ع ) مهيّا و صحنه براى او خالى باشد و آن دو در امر خلافت با او نزاع و مخالفت نكنند .
امّا به عقيدهء نگارنده چنين تفسيرى درست نيست و نمىتواند علّت واقعى فرماندهى اسامه بر آن دو باشد زيرا كه آن حضرت مىتوانست يكى از آن دو را