الف : اين كه خداوند مىفرمايد : « تو مىميرى و آنان نيز مىميرند و سپس همه شما در پيشگاه پروردگار خويش در روز قيامت به مخاصمه برمىخيزيد » « 19 » .
ب : اين دو آيه كه مىفرمايد : « هر زندهاى مرگ را خواهد چشيد و شما را به شر و خير كه مايهء آزمايش است مىآزماييم و به سوى ما باز گردانده خواهيد شد » « 20 »
و « هر زندهاى مرگ را خواهد چشيد و در روز قيامت پاداش و سزاى خود را به طور كامل دريافت خواهيد داشت » « 21 » .
ج : اين آيهء قرآن كريم كه « محمّد ( ص ) نيست مگر رسولى كه پيش از او نيز رسولانى آمدهاند . پس آيا اگر او بميرد يا كشته شود به گذشتهء خويش برخواهيد گشت ؟ در حالى كه هر كس به گذشتهء خود برگردد به خداوند ضررى نخواهد رساند و خداوند سپاسگزاران را پاداش خواهد داد » « 22 » .
د : اين حديث كه رسول خدا ( ص ) خود به فاطمهء زهرا ( س ) فرموده بود :
« هر سال جبرئيل تنها يك بار قرآن را بر من عرضه مىداشت و امسال دو بار آن را بر من عرضه داشته است و من اين را هيچ نمىدانم مگر به معنى نزديك شدن اجل خويش » .
ه : اين حديث كه بخارى آن را روايت كرده و مىگويد : « رسول خدا ( ص ) هر سال ده روز در ماه رمضان معتكف مىشد ، امّا سالى كه در آن وفات يافت بيست روز اعتكاف كرده بود » .
از اين قبيل آيات فراوان ديگرى در قرآن و نيز احاديث فراوانى وجود دارد حاكى از اين كه رسول خدا ( ص ) چون هر انسان ديگرى وفات مىيابد و او خود وفات خويش را در سالى كه حجّة الوداع را در آن به جاى آورد و يا اندكى پس از آن احتمال داده بود .
هامش
( 19 ) - زمر / 39 - 40 .
( 20 ) - انبياء / 35 .
( 21 ) - آل عمران / 185 .
( 22 ) - همان / 144 .