صورت گرفت . از جمله آن كه در نقطهاى از راه آب اندك ، تشنگى سپاهيان شديد و زمين نيز صحرايى شنى و سوزان بود . در آن منطقه چشمهاى كوچك وجود داشت كه اندك آبى از شكاف سنگى بيرون مىزد . رسول خدا ( ص ) پيش از آن كه سپاهيان به اين چشمه برسند آنان را از برداشتن آب نهى فرمود ، امّا تنى چند از سپاهيان از آن آب برداشتند و همه آب آن را كه تنها يك يا دو و حداكثر سه نفر سوار را سيراب مىكرد كشيدند . هنگامى كه رسول خدا ( ص ) خود به كنار اين چشمه رسيد در آن هيچ آبى نيافت . پس كسانى كه آب را تمام كرده بودند نفرين كرد و سپس دست خويش را زير آن شكافى كه آب از آن بيرون مىزد گرفت و با تضرّع و زارى به درگاه خداوند آن سان كه مىخواست دعا كرد و در پى اين دعا به سان انفجارى از آن چشمه آب بيرون زد . ابن اسحاق در توصيف اين رخداد چنين مىگويد :
« چنان آبى از آن بيرون زد كه غرّشى به سان غرّش صاعقه داشت و پس از آن مردم همه از آن آب نوشيدند و براى نيازمنديهاى آيندهء خود نيز از آن آب برداشتند . سپس رسول خدا ( ص ) فرمود : اگر زنده مانديد و يا هر كدام از شما كه زنده بمانيد از اين سرزمين بديها خواهيد گفت » « 20 » .
اين رخداد خارق العاده همانند داستان موسى ( ع ) است كه چون براى قوم خود آب خواست عصاى خويش را بر سنگ زد و از آن دوازده چشمه برجوشيد ، آن سان كه در قرآن كريم مىفرمايد : « هنگامى كه موسى براى قوم خود آب خواست پس ما گفتيم عصاى خود را بر سنگ زن [ و او زد ] . پس از آن دوازده چشمه بر جوشيد و [ هر گروه از ] مردم دانستند كه از كدام چشمه آب بنوشند . از روزى خداوند بخوريد و بياشاميد و در پى فسادانگيزى در زمين نباشيد » « 21 » .
اين همان چشمهء نبوّت است كه موسى به عصاى خود و محمّد ( ص ) به دست خويش آن را برگشود و چون صاعقهاى غرّيد و از آن شكافى كه قطراتى آب
هامش
( 20 ) - همان . ص 18 .
( 21 ) - بقره / 60 .