سپاهيان مىگردد ] . در غزوهء خيبر مسلمانان گرفتار گرسنگى و كمبود شدند و اگر بنا بود موادّ غذايى به غنيمت درآمده مورد استفاده قرار نگيرد تا زمانى كه تقسيم شود ، چنين كارى باعث مىشود سپاهيان در حالى كه موادّ غذايى در دسترس آنهاست گرسنه باقى بمانند و گرفتار مصيبت شوند . اين رنج و مشكلى افزون بر رنجها و مشكلات جهاد و مبارزه بود [ و به همين دليل نيز رسول خدا ( ص ) استفاده از مواد غذايى را قبل از تقسيم آن مجاز اعلام كرد ] . ابن اسحاق به سند خود از عبد اللّه بن مغفّل مدنى روايت مىكند كه گفت : « در خيبر انبانى از چربى در اختيار گرفتم و آن را بر روى شانهام گذاشتم و به سوى بار و بنهء خود و به جمع دوستانم مىبردم . در همين حال يكى از مسلمانان كه مسؤول امور غنايم بود مرا ديد و كنار انبان را گرفت و به سوى خود كشيده ، گفت : « بيا و اين را ميان ديگر مسلمانان تقسيم كن » .
عبد اللّه مىگويد : من با خود گفتم به خداوند سوگند هرگز اين غنيمت را به او نخواهم داد . امّا او همچنان آن انبان را مىكشيد . در اين حال رسول خدا ( ص ) ما را مشاهده كرد و تبسّمى بر لب آورده به آن كسى كه مسؤول غنايم بود فرمود : « آن انبان را به او واگذار و رهايش كن » . پس من به سوى جمع دوستان و به كنار بار و بنهء خود روانه شدم .
565 - در اينجا يك مسألهء قابل توجّه ديگر نيز وجود دارد و آن اين كه برداشتن چيزى از غنيمت به صورت پنهانى قطعا حرام است چون نوعى سرقت به شمار مىرود و نيز خداوند مىفرمايد : « هيچ پيامبرى حق ندارد چيزى را از غنايم در ربايد و هر كه چيزى در ربايد روز قيامت با آنچه در ربوده مىآيد و سپس به هر كس هر چه پيش فرستاده داده مىشود و آنان مورد ستم قرار نمىگيرند » . « 5 »
بر اساس اين آيه پيامبر ( ص ) حق ندارد خود چيزى از غنايم در ربايد - و البته چنين چيزى در شأن او نيز نيست - يا چنين كارى را از سوى كسى يا كسانى ديگر مورد
هامش
( 5 ) آل عمران / 161 .