پذيرش قرار دهد و يا آن كه در اين باره سكوت گزيند . چنين كارى كه در آيهء كريمه قرآن غلول ناميده شده هر چند نوعى ربودن محسوب مىشود ، امّا حدّ دزدى بر كسى كه مرتكب آن شود جارى نمىشود چرا كه اوّلا غنيمت از چنان ملكيّت استوار و حدود محترمى كه يك ثروت شخصى از آن برخوردار است برخوردار نمىباشد و ثانيا رزمندهاى كه خود غنيمت را به دست آورده صاحب يك « شبه حق » در آن است و همين كافى است كه حدّ در مورد او اجرا نگردد ، چرا كه هر نوع شبههاى مانع اجراى حد مىشود .
على رغم آن كه چنين كارى موجب حدّ سرقت و دزدى بر شخص نيست ، امّا خداوند مجازات سنگين آن در آخرت را مورد تأكيد قرار داده و رسول خدا ( ص ) نيز در جريان غزوهء خيبر اين مهم را به اطّلاع همگان رساند . روايت مىشود كه در ميان سپاهيان خيبر مردى به نام مدعم وجود داشت . او يك ردا از روى غنايم برداشته بود و هنگامى كه پس از كشته شدنش اموال او را مورد وارسى قرار دادند در ميان آنها علاوه بر اين ردا رشتهاى نيز به ارزش دو دينار يافتند كه هر چند قيمتى اندك داشت امّا يك شئ ربوده شده از غنايم بود .
هنگامى كه اين مرد در وادى القرى هدف تير دشمن قرار گرفت و كشته شد مسلمانان گفتند : « شهادت گوارايش باد » امّا رسول خدا ( ص ) فرمود : « چنين نيست . سوگند به آن كه جانم در دست اوست همان ردايى كه در جنگ خيبر برداشته و هنوز در شمار غنايم قرار نگرفته و تقسيم نشده بود آتشى براى او برافروخته است » .
بدين ترتيب رسول اكرم ( ص ) به سبب كارى كه اين مرد انجام داده بود ، او را از شمار شهيدان خارج ساخت .
وجوب امانتدارى حتّى با دشمن
566 - امانت يك نوع عدالت است ، بلكه عدالت خود در ضمن يكى از