با على ( ع ) شد . چنين بر مىآيد كه در آن رويارويى على ( ع ) پياده بوده و به همين دليل نيز عمرو براى نبرد پياده شده است .
عمرو رو به سوى على ( ع ) آمد و آن دو با يكديگر درگير جنگ تن به تن شدند . او ضربتى بر على ( ع ) فرود آورد كه على ( ع ) آن را با سپر خود دفع كرد ، امّا شمشير او از سپر نيز گذشت و سر آن حضرت را مجروح كرد . سپس على ( ع ) ضربتى بر استخوان شانه او فرود آورد و با همين يك ضربت - كه ضربات او هيچ كدام نيازى به تكرار نداشت - او را بر زمين انداخت و در اين هنگام مسلمانان تكبير گفتند و رسول خدا ( ص ) دريافت كه على عمرو را به قتل رسانده است « 15 » .
على ( ع ) سپس به اردوى مسلمانان بازگشت . در هنگام بازگشت عمر بن حظاب از آن حضرت پرسيد كه « آيا زره او را از تن وى در نياوردى كه در ميان همه اعراب زرهى به خوبى زره او نيست ؟ » على ( ع ) فرمود : « من ضربتى بر او وارد آوردم و او عورت خود را پيش آورد و من از اين كه زره از تن عموزادهء خويش در آورم شرم كردم » .
چنين بر مىآيد كه پس از كشته شدن عمرو بن عبدود از آنجا كه او در ميان مشركان مردى بزرگ و براى آنان عزيز بود آنان از رسول خدا ( ص ) خواستند در مقابل قيمت جنازهء عمرو را به آنان دهد و رسول خدا ( ص ) نيز آن جنازه را [ برايگان ] در اختيار آنان قرار داد و فرمود : « ما بهاى مردگان را نمىخوريم » .
پس از كشته شدن عمرو كسانى از مشركان از جمله عكرمة بن ابى جهل و بنا بر برخى از روايات خالد بن وليد كه به اين سوى خندق آمده بودند ، چون درگيرى ميان على ( ع ) كه در هيچ نبردى از دشمن نمىگريخت و عمرو را ديدند لحظهاى
هامش
( 15 ) - در همين مورد است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « رويارويى على ( ع ) با عمرو بن عبدود در پيكار خندق برتر از اعمال امت من تا روز قيامت است » . ر . ك . فضايل الخمسه من الصحاح السته ج 2 ، ص 357 ، به نقل از مستدرك الصحيحين ، ج 2 ، ص 32 ، تاريخ بغداد ، ج 13 ، ص 19 و تفسير فخر رازى ، ذيل سوره قدر .