نشان مىدهد آن حضرت گروه خاصى از مسلمانان را براى اين كار در نظر نداشت و اين نوع از جانشينى مىتوانست در اختيار هركس بدون توجّه به قبيله يا دستهاى كه در آن قرار مىگرفت قرار داده شود .
پيامبر ( ص ) مردم را به شركت در سپاه فرا خواند و در ميان هزار تن از مسلمانان روانهء اين غزوه شد . او شبها را راه مىپيمود و روزها را در كمينگاه به سر مىبرد ، شايد به آن دليل كه اين غزوه در تابستان بوده و حركت در شب راحتتر انجام مىشده است . در هر حال چه اين احتمال صحّت داشته و چه نداشته باشد سير در شب موجب مخفى ماندن مسير و حركت مىشود و اين در حالى است كه لازمهء جنگ نيرنگ است .
لازم به يادآورى است كه در اين غزوه مردى از بنى عذره كه راهنمايى كارآزموده بود راهنمايى سپاه مسلمانان را به عهده داشت .
هنگامى كه سپاه رسول خدا ( ص ) به آن منطقه رسيد از آنجا كه افراد شرور ساكن در آن منطقه از اين لشكركشى آگاهى يافته و از آنجا گريخته بودند رسول خدا ( ص ) در آن منطقه هيچكس را نيافت و چند روزى در آنجا توقف كرد و گروههايى از مسلمانان را براى دعوت مردم و قبايل مجاور به اسلام و نيز شناسايى با آن مناطق به اطراف گسيل داشت و كسانى نيز در همين مدت به دست او مسلمان شدند و سرانجام آن حضرت يك ماه پس از خروج از مدينه ديگر بار به آن شهر بازگشت .
سازندگى اخلاقى در مدينه
468 - غزوهء بدر الآخره در شعبان سال چهارم و دومة الجندل در ربيع الاوّل سال پنجم هجرت صورت گرفته و اين نشان مىدهد كه رسول خدا ( ص ) مدّتى در حدود شش ماه يا اندكى بيشتر در مدينه مانده بود .
اكنون جاى اين پرسش است كه رسول اكرم ( ص ) در اين مدّت در مدينه چه مىكرد ؟