ب : پيامبر ( ص ) در اين نبرد اجازه داد زنان نيز به منظور آب رساندن به سربازان ، مداواى مجروحان و در صورت پرداختن به جنگ در غزوه شركت كنند ، آنسان كه نسيبهء ما زنى در شرايطى كه رسول خدا ( ص ) در محاصرهء مشركان قرار داشت و آنان قصد جان آن حضرت را داشتند همراه با ديگر مجاهدان به دفاع از رسول اكرم ( ص ) پرداخت تا زمانى كه خداوند آن مشركان را خشمگين و عصبانى در حالى كه هيچ به دست نياورده بودند بازگرداند .
به دليل همين اقدام رسول خدا ( ص ) فقها خروج زن به همراه سپاه را براى مداوا و براى نبرد جايز دانسته و البتّه برخى گفتهاند براى وى جايز نيست بر اسب سوار شود مگر آن كه به قصد جنگ بيرون برود و در حالت جنگ باشد .
ج : از ديگر احكام آن است كه پس از آماده شدن براى نبرد ترديد و دودلى روا نيست ، چرا كه ترديد سستى را در دلها ايجاد مىكند و اختلاف و پشت كردن به نبرد را در پى مىآورد . به همين دليل رسول خدا ( ص ) هنگامى كه زره جهاد را بر تن كرد فرمود : « براى هيچ پيامبرى روا نيست كه زره جنگ بر تن كند و آنگاه [ بىآن كه به نبردى برود ] آن را درآورد » .
به همين ترتيب در هر كار ديگرى نيز كه به شورا برگزار شود [ مشروط به آن كه آن شورا مبنا بر صحّت داشته باشد ] ترديد و دودلى روا نيست تا كارها سامان يابد و اختلاف رخت از ميان بربندد .
د : براى مجاهدان جايز است كه حتّى همه با هم از زمينى كه ملك خاص ديگران است عبور كنند ، آنگونه كه پيامبر اكرم ( ص ) سپاه خود را از برخى از باغها و اراضى گذراند و به اعتراض معترضان وقعى ننهاد . اين حكم بدان سبب است كه ملك خاص بايد مورد مراقبت قرار گيرد و محترم شمرده شود مگر در مواردى كه مراعات حقوق افراد موجب ضرر بر همگان باشد و در شرايطى كه سپاه اسلام راهى جز عبور از ملك مردم نداشته باشد عبور از آن اشكالى ندارد ، هر چند صاحبان آن اعتراض كنند ، آنگونه كه رسول خدا ( ص ) به اعتراض آن نابينايى كه
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 554
مساهمون: حسين صابري
ص٥٥٤