كه بر بنى قينقاع وارد آمده بود بر آنان نيز وارد آيد . به سبب اين امور ، هنگامى كه نبرد احد بدان شكل پايان يافت به جاى آن كه همچنان از هيبت مؤمنان بيمناك باشند اين را يك « فرصت مغتنم » براى خود شمردند و در انتظار پيشامدهاى ناگوار جديدى براى مسلمانان نشستند .
بىترديد شادمانى يهوديان در پس نبرد احد شادمانى عميقى بود ، بويژه آن كه حتّى برخى از همكيشان آنها از جمله ابو عمار راهب و همدستان او در كنار مشركين با مسلمانان جنگيده بودند ، بدين گمان كه حضور آنها در جنگ مردم يثرب را از اطراف رسول خدا ( ص ) خواهد پراكند .
يهوديان اين كينه را در گفتار و كردار خود نشان دادند و كار را به آن جا رساندند كه در انديشهء قتل رسول خدا ( ص ) برآيند و در حالى كه اصحاب آن حضرت به همراهش بودند از فراز بام بر روى سر او سنگى رها كنند ، هر چند كه خداوند آن حضرت را از اين سوءقصد نجات داد .
در اين ميان مسلمانان نيز به سبب اعمال و رفتار و كينههاى نهان و آشكار و پيدا و پنهان يهوديان به آنان خوشگمان نبودند .
البتّه در اينجا همانگونه كه گفتهايم يادآور مىشويم كه همهء يهوديان چنين نبودند ، و در اينباره خداوند در قرآن مىفرمايد : « آنان همه با هم برابر نيستند و از اهل كتاب گروهى باقىاند كه در سرتاسر شب آيات خداوند را تلاوت مىكنند و در سجدهاند » « 33 » .
گروه مورد اشارهء اين آيه كسانى از يهوديان چون عبد اللّه بن سلام و همراهان او هستند كه در پى ورود رسول خدا ( ص ) به مدينه اسلام آوردند و پاداش دو نيكى [ آيين سابق خود و نيز اسلام ] را از آن خود كردند .
گروهى از همين افراد در خلال جنگ احد و در دوران شدت و سختى مسلمانان اسلام خود را آشكار كردند و در آن اخلاص نشان دادند . از جملهء اين
هامش
( 33 ) - آل عمران / 113 .