مردم گناهى بزرگ است و عذابى سنگين را در پى دارد .
همه گناهكار نيستند
402 - اگرچه آنچه گفتيم بر اكثر يهوديان ساكن مدينه در هنگام هجرت رسول خدا ( ص ) صدق مىكند ، امّا بر همه صادق نيست ، زيرا برخى از همين يهوديان بودند كه اسلام را به عنوان دين خود انتخاب كردند و به خدا و رسول او ايمان آورده بودند ، آنگونه كه خداوند مىفرمايد : « از اهل كتاب گروهى باقىاند كه سرتاسر شب آيات الهى را تلاوت مىكنند و در سجدهاند . به خدا و روز واپسين ايمان دارند و امر به معروف و نهى از منكر مىكنند و به نيكيها مىشتابند و همينان از صالحانند . آنان آنچه از كارهاى خير از اين پيش انجام دادهاند را بىپاداش نخواهند يافت و خداوند به پرهيزگاران آگاه است » « 7 » .
اين گروه هم از اهل كتاب و - پس از آن - هم از مؤمنان بودند و بر هر دوى اينها نيز پاداش داده خواهند شد .
دو تن از اين افراد كه از احبار و عالمان يهودى بودند عبد اللّه بن سلام و مخيرق هستند . در مورد اسلام آوردن عبد اللّه از وى نقل شده است كه گفت :
« وقتى نام رسول خدا ( ص ) را شنيدم دريافتم كه اين همان پيامبر موعود با همان نام و اوصاف و اين زمان زمان اوست كه انتظار آن را مىكشيديم . امّا من اين مسأله را پنهان مىداشتم و از آن سخن نمىگفتم تا آن كه رسول خدا ( ص ) به مدينه آمد » .
بدين ترتيب مشاهده مىكنيم كه او قبل از آمدن رسول خدا ( ص ) به مدينه حضرت را شناخته بود و از اوصاف نبوّت كه تورات مژدهء آمدن پيامبرى با آن اوصاف را داده و در او وجود داشت آگاه بود . او به همين سبب پس از آمدن رسول اكرم ( ص ) به مدينه به سبب شادمانى از اين امر دربارهء اين مهم با خانواده و كسان خود سخن گفت ، هر چند آنان در ابتداى امر با اين نظر او موافقتى نداشتند تا آنجا
هامش
( 7 ) - همان / 115 - 113 .