خدا ( ص ) خود نيز آدميزاده را خواه مرده و خواه زنده گرامى مىداشت . البتّه گفتنى است كه كشتن افرادى از انسان در ميدان جنگ و پس از تجاوز با گرامى داشتن انسان منافاتى ندارد ، چرا كه تكريم انسان مصداقى از عدالت و عدالت در بردارندهء كرامت و تكريم براى همه بشريّت است و در پرتو آن ، انسان فاضل بدين طريق گرامى داشته مىشود كه حق او از آنان كه پايمالش كردهاند ستانده شود و انسان فاسد بدان طريق گرامى داشته مىشود كه حقّى كه مقتضاى عدالت است از او ستانده شود .
بر اساس همين اصول والاى انسانى بود كه رسول خدا جنازههاى كشتگان مشركين را در صحنهء جنگ بدر رها نكرد تا طعمهء گرگهاى درندهء بيابان و همچون لاشهء مردار طعمه لاشخورها شود ، آنسان كه سپاههايى نه تنها در برخورد با دشمن بلكه حتى در برخورد با كشتگان خويش نيز چنين كردند .
رسول خدا ( ص ) پس از پايان نبرد بدر به محلّى كه جنازههاى مشركان در آنجا بود آمد و آنان را در يكى از چاههاى خشكيده و بىآب قديمى دفن كرد . عايشه بنا بر آنچه ابن اسحاق از وى روايت كرده است مىگويد : « پيامبر فرمان داد و جنازهها را در چاه مدفون ساختند مگر جنازهء امية بن خلف كه در درون زره خود باد كرده و آن را پر كرده بود و چون مسلمانان مىخواستند وى را از درون زره بيرون بياورند گوشتهايش از تنش جدا شد و به همين دليل او را رها كردند و البتّه مقدارى سنگ و خاك كه بدن او را بپوشاند روى جنازهء او ريختند » .
رسول خدا ( ص ) اين كار را انجام داد تا پليديها و زشتيهاى آنان پوشانده شود و جنازههايشان از درندگان و پرندگان لاشخور مصون بماند .
ابن اسحاق در ادامه مىگويد : برخى از عالمان برايم روايت كردهاند كه پيامبر خطاب به جنازههاى كشتگان فرمود : « اى كسانى كه در چاهيد ، چه بد خاندان و بستگانى براى پيامبر خود بوديد . شما مرا تكذيب كرديد در حالى كه ديگر مردم تصديقم كردند ، مرا از خانه بيرون رانديد و ديگر مردم پناهم دادند و با من
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 404
مساهمون: حسين صابري
ص٤٠٤