رهنمون شدهاند و به راه خداوند ستوده راه يافتهاند » « 21 » .
هر چند اين آيات دربارهء وضعيّت مؤمنان و كافران در آخرت است امّا به گونهاى به وضعيّت آنان در اين جهان نيز اشاره دارد .
به هر حال ، نبرد بدر با هماورد طلبى برخى از مشركان آغاز شد و با دو شمشير : شمشير شير خدا و شير خدا و شير رسول او حمزه و شمشير يل ميداندار اسلام على بن ابى طالب ( ع ) پاسخ داده و بر زمين افكنده شدند . عتبة بن ربيعه به همراه برادرش شيبه و فرزندش وليد به ميدان آمدند و هماورد طلبيدند . در پى آن سه نفر از انصار براى رويارويى با آنها وارد ميدان شدند ، امّا آنان گفتند : « ما را به شما نيازى نيست . ما همتايان خود از خاندان خويش را مىخواهيم » . سپس يكى از آنان فرياد زد كه « اى محمّد همتايان ما را كه از خاندان مايند به هماوردى ما پيش فرست » .
بدين سبب رسول خدا ( ص ) سه تن از نزديكترين خويشاوندان خود يعنى دو تن از عموزادگان خود يعنى عبيدة بن حارث بن عبد المطلب و على بن ابى طالب ( ع ) و نيز عموى خود حمزه را براى نبرد با آن سه تن انتخاب كرد و به ميدان فرستاد .
چنين بر مىآيد كه اين سه مبارز مسلمان چهرهء خود را به سلاح پوشانده بودند و مشركان نتوانستند آنان را بشناسند ، امّا چون آنها خود را به آن سه مشرك معرّفى كردند آنها گفتند : « اين هماوردهايى شايسته و بزرگوار است » .
سپس عبيده با عتبه ، حمزه با شيبه و على با وليد وارد نبرد شد . هر يك از دو نفر اخير يعنى على و حمزه طرف خود را به قتل رساندند . عتبه و عبيده نيز دو ضربه با يكديگر تبادل كردند و هر يك به دست ديگرى مجروح شدند . امّا در اين هنگام حمزه و على با شمشير خود به عتبه حملهور شدند و او را به قتل رساندند .
پس از آن طرفين به تير اندازى متقابل پرداختند و تنى چند از مسلمانان هدف تير قرار گرفتند و البتّه سپاه اسلام نيز با تيرهاى خود تنى چند از بزرگان قريش را
هامش
( 21 ) - حج / 24 - 19 .