فصل هفدهم اسلام و جهاد
اجازه براى نبرد
344 - پس از آن كه رسول خدا ( ص ) در مدينه استقرار يافت به گسترش دعوت و حمايت از مؤمنان مستضعفى پرداخت كه در راه عقيدهء خود مورد آزار قرار مىگرفتند و وادار به ترك دين خويش مىشدند . براى تحقّق اين امر چارهاى جز جنگ عليه مشركانى كه مؤمنان را هدف آزارهاى خود قرار مىدادند وجود نداشت گزيرى جز آن نبود كه كعبه از بتپرستى و بتپرستان نجات يابد و بتهايى كه در آن قرار گرفته بودند درهم شكسته شوند .
به همين سبب جنگ تشريع شد و خداوند تعالى در كتاب خود در اينباره فرمود : « خداوند از كسانى كه ايمان آوردهاند دفاع مىكند و خداوند هيچ جنايتگر ناسپاسى را دوست ندارد . براى آنان كه هدف جنگ قرار گرفتهاند بدان سبب كه بر آنان ستم روا داشته شده اجازهء [ نبرد ] داده شد و خداوند بر يارى آنها تواناست ، همان كسانى كه بىآن كه هيچ حقّى در كار باشد و هيچ جرمى مرتكب شده باشند مگر آن كه گفتند پروردگار ما خداوند است از خانههاى خود بيرون رانده شدند .
اگر بازداشتن برخى از مردم از سوى برخى ديگر نبود صومعهها و كنيسهها و عبادتگاهها او مساجدى كه در آن فراوان نام خدا برده مىشود ويران مىگرديد .
خداوند هر كه را به او يارى دهد يارى خواهد كرد كه خداوند مقتدر و عزتمند