مىباشد كه ايمان در دلها استوار گردد و در عمل نيز پايبندى بدان نشان داده شود .
بسيارى از صاحبان سيره اين بيعت را « بيعت نساء » ناميدهاند . به گمان ما اين نامگذارى در همان زمان بيعت صورت نگرفته و بلكه بعدها به دليل مشابهت آن با شروطى كه قرآن كريم براى بيعت رسول خدا ( ص ) با زنان تعيين كرده بدين نام شهرت يافته است ، هر چند زمان و موضوع اين بيعت با بيعت آن حضرت با زنان تفاوت داشت - كه اين پيمان با مردان و آن ديگرى با زنان بود - و در عين حال شرايط و احكام مقرّر در آن براى زنان و مردان تفاوتى نداشت .
متن شروطى كه رسول خدا ( ص ) با آن شروط با زنان بيعت مىكرد و به عبارت ديگر متن بيعت زنان كه پس از هجرت تحقق پيوست در قرآن چنين آمده است :
« اى پيامبر ، آن هنگام كه زنان مؤمن به حضورت آيند و بر اين شروط با تو بيعت كنند و پيمان نهند كه هيچ چيز را شريك خداوند قرار ندهند ، سرقت نكنند ، دزدى نكنند ، فرزندان خود را نكشند ، دروغى و تهمتى دربارهء فرزندانى كه از خود آنهاست به ديگران نبندند و در هيچ كار خيرى نافرمانىات نكنند با آنان بيعت كن و از خداوند بر ايشان آمرزش طلب [ كه ] خداوند غفور و رحيم است » « 19 »
مصعب بن عمير
312 - آن گروه اعزامى در حالى كه بركت الهى و نعمت ايمان آنان را در ميان داشت به يثرب بازگشتند و در پى بازگشت آنها رسول خدا ( ص ) مصعب بن عمير بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدار بن قصى را كه از بستگان آن حضرت بود و نسبتش در قصى به سلسله نسب ايشان متصل مىشد روانهء آن شهر كرد .
پيامبر او را بدان منظور به مدينه فرستاد تا كسانى را كه هنوز ايمان نياوردهاند به ايمان فرا خواند ، مردم را آموزش دهد و در دين آگاه سازد و بالاخره بر آنان قرآن تلاوت كند .
هامش
( 19 ) - ممتحنه / 12 .