بلكه خداوند است كه هر كه را بخواهد هدايت مىكند و ما خود به راه يافتگان آگاهتريم » « 2 » .
بيشتر مفسّران اين نظر را ترجيح دادهاند كه اين آيات دربارهء مسيحيان نجران كه از آنان سخن گفتيم نازل شده و دربارهء نجاشى و پيروانش نبوده است .
ابن اسحاق مىگويد آياتى كه دربارهء نجاشى و پيروانش نازل شده آياتى از سورهء مائده است كه مىفرمايد : « كينهتوزترين مردم نسبت به مؤمنان را يهوديان و مشركان خواهى يافت و نزديكترين آنان به دوستى مؤمنان را كسانى خواهى يافت كه گفتند ما مسيحى هستيم . اين بدان سبب است كه آنان كشيشان و راهبانى [ شايسته ] دارند و تكبّر نمىورزند و چون آنچه را بر پيامبر نازل شده بشنوند مىبينى كه ديدههايشان به سبب آنچه از حق دريافتهاند اشكبار مىشود و مىگويند پروردگارا ، ايمان آورديم پس ما را در رديف گواهان [ حقيقت ] بنويس . چرا به خداوند و آنچه از حق بر ما آمده ايمان نياوريم در حالى كه آرزو داريم كه پروردگارمان ما را با صالحان درآورد .
پس خداوند آنان را به سبب آنچه گفتند بهشتهايى پاداش داد كه در زير آنها نهرهايى جارى است و جاويدان در آن خواهند بود كه اين پاداش نيكوكاران است » « 3 » .
پيامبر ( ص ) دين خود را بر قبايل عرضه مىدارد
304 - در اين دوره از ظهور اسلام رسول خدا ( ص ) از اين نااميد شده بود كه همهء نزديكان او ايمان بياورند ، هر چند رحمت الهى مىتوانست - البته پس از گذشت زمان و تحولاتى چند - آنان را به ايمان آوردن وادار سازد . بنابراين اگرچه رسول خدا ( ص ) از ايمان آوردن قوم خود در آن زمان نوميد شده ، اما از اين مأيوس نگشته بود كه پس از تحوّلات و رخدادهايى چند آنان ايمان بياورند ، چه خداوند آن سان كه نوح را مخاطب فرموده ، به پيامبر ( ص ) نفرموده بود كه « از قوم تو جز
هامش
( 2 ) - قصص / 56 - 52 .
( 3 ) - مائده / 85 - 82 .