گروندگان به آن در سرزمين خود گرفتار ستم شدند و آزارها به آنان رسيد ، چه از ناحيهء تاتارهايى كه در سرتاسر سرزمين بنى اسرائيل به تاخت و تاز پرداختند و آنان را تار و مار كردند - كه اينان همان صاحبان نيرويى سخت « 21 » بودند كه خداوند آنها را براى مجازات بنى اسرائيل برانگيخت - ، چه از ناحيه روميانى كه خوارى و زبونى را بر بنىاسرائيل تحميل كردند . اين روميان نه حقوقى را همانند حقوق شهروندان خود براى بنى اسرائيل به رسميت مىشناختند و نه به آنان تابعيّت رومى اعطا مىكردند هر چند كه بنى اسرائيل تحت حكومت و سيطرهء اين دولت قرار داشتند و شهروندان آن به شمار مىرفتند ، اما شهروندانى درجهء دو كه روميان بر آنها تسلط و امتياز داشتند . به همين دليل ، بسيارى از يهوديان پناهگاهى براى خود نمىيافتند مگر سرزمين اعراب كه دژى براى كسانى بود كه براى حفظ دين خود مىگريختند و هيچ پناهگاهى را جز سرزمين پيامبران نخستين كه كسى بر آنجا غلبه نيافته بود سراغ نداشتند .
اين گريختگان ابتدائا در سرزمين يمن پناه يافتند و به همين دليل ، در سايهء حاكميّت قوم تبّع قرار گرفتند . هر چند اين قوم بتپرست بودند ، اما مهاجران در حكومت آنها سايهاى آرامش آور يافتند و خود را در پناه آن قرار دادند و در آنجا از آزادى كامل نيز برخوردار شدند و به همين سبب ، گروهى از ساكنان يمن به آيين يهودى گردن نهادند . البتّه يهوديان آيين خود را يك دين نمىدانند كه براى اصلاح و خير و سعادت همهء بشر آمده باشد ، بلكه آن را يك نژاد خاص مىدانند و آن انديشهء فاسد خويش را بر زبان مىآورند كه « ما فرزندان و دوستان خداييم » . يهوديان مهاجر ، به همين دليل ، يمنيهايى را كه به آيين آنان در آمده بودند به خود ملحق
هامش
( 21 ) - اشاره است به آيه پنجم سوره « اسراء » كه مىفرمايد : « چون موعد نخستين فساد و سركشى بنى اسرائيل فرا رسيد ، بر شما بندگانى از خود را گماشتيم كه داراى نيرويى سخت بودند . پس در ميان شهرها به گردش در آمدند . . . » .