« اين از درك و فهم والاى اوست كه به جاى درود متقابل به خداوند گفتن ، به ستايش و ثناى او مىپردازد و ميان آنچه بايست با آنچه نبايست تفاوت مىگذارد » .
با آنكه اين ادراك و فهمى سليم است من نيز مىگويم اين احساسى عميق و ايمانى راستين به خداوند است .
اسلام على ( ع )
205 - على ( ع ) در زمان بعثت ده سال سن داشت و سنين رشد و تميز را پشت سر نهاده و داراى ادراكى در معانى دينى شده بود . اين ، هنوز نيز حكم همه علماى اسلامى است كه بر صحّت اسلام كودك مميّز و معتبر بودن اسلام وى اتّفاق دارند ، هر چند در اعتبار داشتن ارتداد وى در صورتى كه اسلام وى قبلا احراز شود يا به اعتبار والدين به مسلمان بودن او حكم شود اختلاف دارند .
على ( ع ) در هنگام بعثت در سن تميز و از چنان ذكاوت و هوشمنديى برخوردار بود كه به وسيلهء آن بر همه همسالان و اقران خود پيشى مىجست . او علاوه بر اين استعداد ذاتى ، در نزولگاه وحى و در خاستگاه نبوّت مىزيست و آنچه را به فهم و ادراك خود به آن نمىرسيد ، با تقليد و توانايى شايستهء خويش بدان دست مىيافت و پرتو نبوّت او را رهنمون مىگشت و نور آن در پيرامون او مىتابيد .
گفتهاند نخستين تابش نور هدايت بر على ( ع ) آن بود كه رسول خدا ( ص ) را الگوى والاى خود قرارداد و از او تقليد مىكرد ، در پى او مىرفت و در جاى گامهاى او گام مىنهاد . ابن اسحاق در سيرهء خود در اين باره مىگويد :
« يكى از عالمان چنين يادآور شده است كه هنگامى كه وقت نماز مىشد ، رسول خدا ( ص ) به درّههاى اطراف مكّه مىرفت و على بن ابى طالب نيز با پنهان كردن ماجرا از پدرش ابو طالب و همهء عموها و تمامى خاندان خود به همراه او بيرون مىرفت و هر دو در آنجا نمازهاى خود را به جاى مىآوردند و چون عصر فرا مىرسيد باز مىگشتند و تا آن زمان كه خداوند مىخواست مىماندند .